Monday, February 19, 2018

కొంచెం నేను కొంత కవిత్వం

ఊహలకు ఆకారం ఉంటుందా? ఉంటె ఎలా ఉంటుంది. ఊహలని ఒక ఆకారం లోకి
ప్రవేశపెట్టడానికి మనిషి ఎలాంటి భావసంఘర్షణకి గురవుతాడు. ఊహలకి  భావాలకి మనిషికి మనసుకు మధ్య అంతర్లీనంగా కనబడకుండా ఆవరించుకుని ఉండే ఆ వలయం వేటిని తనలోకి లాక్కుంటుంది. ఎప్పుడూ ఈ ప్రశ్నలకి సమాధానం కాలంతోనే  మారుతూనే ఉంటుంది.

కొన్ని అనుభూతులు ఎప్పుడు మనసులోకి ప్రవేశించి ఆక్రమిస్తాయో తెలీదు.
ప్రవేశించడంతో ఆగకుండా అవి ఎప్పుడు ఒక రూపాన్ని సంక్రమించుకోవడం కోసం
అయస్కాంతంలా మారుతాయో తెలియదు. ఊహలకి నిర్దిష్టమైన ఆకారం ఉంటుందో లేదో కాని
అక్షరాలలోకి ఊహలు భావాలు ఒదిగేప్పుడు నిర్దిష్టమైన  ఆకారాన్ని మాత్రం
సంతరించుకుంటాయి.  భాష, వ్యాకరణం, వాక్య నిర్మాణం, తదితర నియమాలకు లోబడతాయి.
నియమాలకు లోబడే ఊహలు భావాలు ఏ సాహిత్య  ప్రక్రియలోకైన ఒదిగిపోవచ్చు.
అయితే అవి కవిత్వంలోకి రూపాంతరం చెందేప్పుడు అప్పుడే  పుట్టిన పసివాడంత
స్వచ్చంగా ఉండి మన చేతుల్లోకి తీసుకున్నప్పుడు ఆ పసితనపు స్వచ్చతలోకి
మనల్నీ లాక్కుంటాయి.

నా మట్టుకు నాకు కవిత్వం సంకల్పిత చర్యే.
ఒక సంఘటన, ఒక సందర్భం మనిషి మెదడులోకి అక్కడినుంచి
మనసులోకి చేరి మెల్లిగా మొలకెత్తి దాన్ని బయటికి విసిరి కొట్టే వరకు ఊరుకొని తుఫాను.
ఒకలాంటి అల్పపీడనం.

ఒక నిజాన్నికానీ, కోపాన్నికానీ, ఆనందాన్ని కానీ, ఉన్నదాన్ని ఉన్నట్టు అంటేనో
రాస్తేనో కవిత్వం కాదు. అయితే ఆ భావాలు పాఠకున్ని  
గుండెలోకి చొచ్చి ఆ గుండెని మెలిపెట్టే భావాల అల్లికే కవిత్వం.
కవిత్వాన్ని ప్రేమించే ఒక్కొక్కరూ ఒక్కోలా దానికి  జన్మనిస్తారు.

కవిత్వాన్ని నేను రాయడం మొదలుపెట్టినప్పుడు నాకు  
దాన్ని కవిత్వం అంటారని తెలియదు.  కవిత్వానికి ఉండాల్సిన లక్షణాలు ఇవీ అని తెలియదు.
కాని వ్యాసంలా రాసేస్ది మాత్రం కవిత్వం కాదు అనే ఒక స్పృహ నాకు ఉండేది.
నా చిన్నతనంలో  రెండో తరగతిలో ఉన్నప్పుడు  మిట్టమధ్యాహ్నం
మా బంగాళా పై బొంతేసుకుని పడుకుని ఆకాశంకేసి చూస్తున్నప్పుడు
మబ్బులు కదలడం చూసిన నాకు ఎదో కనుక్కు న్నానన్న సంబరంతో
మా అమ్మ దగ్గరకు పరుగెత్తి కెళ్ళి మబ్బులు కదులుతున్నాయి అని ఆశ్చర్యంగా చెప్పడం.
నాకు ఇంకా తాజా జ్ఞాపకం. రకరకాల ఆకారాల్లోకి  మబ్బులు మారేప్పుడు
నాకు వాటిని అలా కళ్ళలో ఖైదు చేయడం చాల నచ్చేది. ప్రతి ఆకారం
నాతో  స్పష్టంగా మాట్లాడుతున్నట్టు అనిపించేది.
రాత్రుళ్ళు పడుకుని ఆకాశంలోకి చూస్తున్నప్పుడు నక్షత్రాలని లెక్కపెట్టడం
లెక్క తప్పినప్పుడు మళ్ళీ లెక్కపెట్టడం చంద్రుని చుట్టూ వుండే
వలయాన్ని చూసి భయపడడం ఇవన్నీ ఏంటో తెలియని అనుభవాలు.

నా చిన్న తనంలో మేము చర్చికి ఎదురుగ ఉన్న ఇంట్లో ఉండేవాళ్ళం.
నేను మూడో తరగతికి వచ్చే వరకు ఆ ఇంట్లోనే ఉన్నాం.
చర్చ్ ని ఊడ్చి పట్టాలు వేసాక వాటిమీద ఆంధ్రక్రైస్తవ కీర్తనల పుస్తకాలు పెట్టేవాళ్ళు
ఎవరు ముందొస్తే వాళ్ళు ఆ పుస్తకాన్ని తీసుకుని పాటలు పాడడానికి వీలుగా.
నేను ఊడ్చేప్పుడే వెళ్లి చర్చ్ లోని ఆంధ్రక్రైస్తవ కీర్తనలని కంఠతా పట్టేదాక పాడాలని
మళ్ళీ మళ్ళీ పాడేదాన్ని. ఆ కీర్తనల్లోని పాదాలు పోలికలు నన్ను చాల ఆకర్షించేవి.
అలా కీర్తనలు రాయాలనే కోరిక కూడా బలంగా వుండడం
నన్ను తెలుగును ఇష్టపడేట్టు చేసిన కారణాల్లో ఒకటి.

కవితలు అని వేటిని అంటారో తెలియనప్పుడు నా చిన్న తనంలో
నేను ఆరో తరగతిలో వున్నననుకుంట అప్పుడు ఎన్. గోపి గారికి కేంద్ర సాహిత్య అకాడెమీ అవార్డు
వచ్చింది. గోపి గారి గురించి ఒక డాక్యుమెంటరి దూరదర్శన్ లో వచ్చింది.
అప్పుడు గోపి గారు నానీలు చదివి వినిపుస్తున్నారు. ఆ నానీలు వింటున్నప్పుడు
ఓహ్ కవితలు ఇలాగే రాస్తారా అని ఒక బీజం నా మెదడులో పడింది.
ఇలాంటివి నేను కూడా రాయగలను అని అనుకుని
చిన్న చిన్న కోట్స్ రాసుకున్న సందర్భాలు కూడా ఉన్నాయి.
కవిత్వాన్ని ఇష్టపడడానికి ఈ సందర్భం కూడా ప్రేరణనే.

నేను మొట్టమొదటి సారిగా రాసిన కవిత ఇంటర్ రెండవ సంవత్సరంలో
ఉన్నప్పుడు  “ప్రవహిస్తూ వస్తున్న విద్యను నీ వైపు దోసిళ్ళతో పుచ్చుకుని
దాహం తీర్చుకో “ అంటూ సాగుతుంది. విద్య ప్రవహించడం అంటూ
ఎలా మొదలు పెట్టానో ఇప్పటికి అర్ధం కాదు. ఇలా డిగ్రీ వరకు కవితలు అంటారో అనారో
తెలియని వాటిని ఒక నలభై వరకు రాసుకున్నా.
ఇలా కవితలు రాయడం మొదలు పెట్టినా ఫేస్ బుక్ లో రాయడం ఒక కొత్త అడుగు అనుభవం.
కవులతో పరిచయాలు . పత్రికలకు కవితల్ని పంపడం వాటిని అచ్చులో చూసుకోవడం
ఆనందపడ్డం మరో అనుభవం.

ఈ క్రమంలోనే అనేకమైన కవితల్ని ఫేస్ బుక్ లో
చదవడానికి నాకు ఆస్కారం దొరికింది.
అప్పటి వరకు నాకు అప్పుడొకటి అప్పుడొకటి దొరుకుతున్న కవితలు.
పూర్తి స్థాయిలో ఫేస్బుక్ లోనే దొరకడం.

అయితే  
నాకవిత్వమధర్మాయ వ్యాధయే దండనాయ వా|
కుకవిత్వం పునః సాక్షాన్మృతి రాహుర్మనీషిణః|| –
భామహుడు, కావ్యాలంకారం. 7వ శతాబ్దం.
(నువ్వు కవిత్వం రాయకపోతే అది తప్పు కాదు. నీకు జబ్బు చేయదు. నిన్నెవరూ తిట్టరు, కొట్టరు. కానీ చెడు కవిత్వం రాస్తే నువ్వు తప్పకుండా నీ పాఠకులను చంపినవాడి వవుతావు.)  లాంటి శ్లోకాలు కాని కుకవిత్వం అని వినడం కాని నాకు అంతకు ముందు వరకు ఎప్పుడూ తెలియదు. ఇవన్నీ ఫేస్ బుక్ లోనే వినడం.
కవిత్వంలో  కుకవిత్వం కూడా ఉంటుంది  అని తెలిసినప్పుడు నాకు చాల ఆశ్చర్యం కలిగింది.
అరె నేను రాస్తున్నది కవిత్వమా? కుకవిత్వమా? అన్న సందేహం కూడా నన్ను వెంటాడింది.
ఒక వేళ నేను రాస్తున్నది కవిత్వమే అయితే నా కవిత్వానికి వీళ్ళు కవిత్వం అని చెప్పుకోదగ్గ లక్షణాలు ఉన్నాయా ? అని రీసెర్చ్ చేసుకోవడం మొదలు పెట్టాను. అందుకు నాకు గూగుల్ చాల ఉపయోగపడింది. కవిత్వం అని కొడితే ఎన్నో వ్యాసాలు వాటికి సంభందించిన లింకులు నా ముందు ప్రత్యక్షమైయ్యేవి. వాటిని చదువుకోవడం నేను రాస్తున్న కవిత్వాన్ని పరీక్షించుకోవడం ఇదే పనిగా పెట్టుకున్నాను కొన్ని రోజులు. జాన్ హైడ్ కనుమూరిగారు , అలాగే అఫ్సర్ గారు కవిత్వం వాచ్యం అవడం గురించి నాతో పదే పదే చర్చించే వాళ్ళు. నా కవిత్వంలో అనవసర పదాలు వాడినట్టు కనిపిస్తే జాన్ హైడ్ కనుమూరి గారు వెంటనే ఫేస్ బుక్ లో మెస్సేజ్ పెట్టేవాళ్ళు. ఆ పదాల అవసరం అక్కడ ఉందా అని. ఇలా పేరు ప్రఖ్యాతలు ఉన్న కవులు కూడా ఫేస్ బుక్ లో వుండడం irrespective of their designation and position ఏ జంకు లేకుండా పలకరించి మాట్లాడడానికి ఫేస్ బుక్ వేదిక కలిగించింది.

ఇలా రాస్తూ ఉండగా నాతో పాటు కొత్తగా రాస్తున్న నా తరం పిల్లలం ఒకరితో ఒకరికి పరిచయాలు బలపడుతూ రావడం మొదలైంది. సమకాలీన కవిత్వం గురించి మాట్లాడాలంటే కవుల గురించి కూడా మాట్లాడాలి. కొత్త తరం కవులే కాదు. మా ముందుతరం సీనియర్ కవులు కూడా చాల మంది ఫేస్ బుక్ లో మా కళ్ళ ముందు ఉండడం మా అదృష్టం. వాళ్ళు కూడా ఫేస్ బుక్ వేదికగా కవిత్వం రాయడం. కవిత్వంపై చర్చలు వ్యాసాలూ కొనసాగించడం వాటిని చదువుతున్న నా లాంటి కొత్త పిల్లలకి కవిత్వం పట్ల అవగాహన్ ఏర్పడడం కవిత్వం రాయడం పట్ల మక్కువ ఏర్పడడం సర్వసాధారణంగా జరిగిన విషయం. అయితే ఫేస్ బుక్ లో నేను పేజీ మొదలు పెట్టి రాస్తున్న క్రమంలో ఫెంటోస్ అనే గ్రూప్ ఉండేది. అది మినీ కవిత్వ ప్రక్రియకి సంబంధించిన గ్రూప్. అయితే ఒక నిబంధన పెట్టుకుని ఆ నిబంధనకి లోబడి చిన్న చిన్న పాదాలు రాసేవాళ్ళం.

మొదటి వరుసలో పదిలైన్లు రెండో వరుసలో పదిహేను లైన్లు దాటకుండా భావాన్ని వ్యక్తపరచాలి. ఆ గ్రూప్ లో రాస్తూ పరిచయంఅయిన నేను , నర్ష్కుమార్ సూఫీ, అనిల్ డాని , చైతన్య శంకర్, వర్నలేఖ, వంశీధర్ రెడ్డి, ఇలా మా పిల్లల బ్యాచ్ అంత కవి సంగమం అనే ఒక గ్రూప్ ఏర్పడిందని తెలిసి అందులో చేరి అక్కడ కవిత్వం రాయడం మొదలు పెట్టాం. మేము కవి సంగమంలో  చేరక ముందు విజయభాను అక్క, కేక్యూబ్ వర్మ గారు అడ్మిన్ లు గా స్వేచ్చ అనే గ్రూప్ వుండేది అందులో కవిత్వం దానికి సంభందించిన చర్చ జరుగుతుండేది. దాని తరువాత కవిత్వం కోసమే ఏర్పడ్డ గ్రూప్ గా కవి సంగమం ముందుకు రావడం. ఫేస్ బుక్ లో కవిత్వం రాస్తూ ఔత్సాహికులుగా ఉన్న వాళ్ళను ఒక చోటకు తెచ్చి రాసుకునే వేసలుబాటుగా వేదికగా మారడం అందులోఏ బేషజాలు లేకుండా సీనియర్ కవులు కూడా కవితలు రాస్తూ మమ్మల్ని ప్రోత్సహిస్తూ వ్యాసాలు వ్యాఖ్యలు రాయడం. నాకు /మాకు ఒక పాఠం. కవి సంగమం తో పాటు సింగిడి గ్రూప్ ఏర్పడడం, ఆ తర్వాత అనేక రకాలైన కవిత్వ గ్రూపులు ఏర్పడి విరివిగా కవితల్ని రాసే సమూహాల్ని నిర్మించడం ఆశ్చర్యానికి గురి చేసిన అంశం. 

ఈ గ్రూప్ లలో అనేక రకాలైన  కవిత్వం వచ్చేది. ప్రేమ విత్వం  , విరహ కవిత్వం ,   ఒంటరితనానినికి సంభందించిన  కవిత్వం, భావ కవిత్వం, అభ్యుదయ కవిత్వం, కాల్పనిక కవిత్వం. విప్లవ కవిత్వం , అస్తిత్వ వాద కవిత్వం. మైనారటీ కవిత్వం , తెలంగాణ ఉద్యమం నేపద్యంగా తెలంగాణా రాష్ట్ర అవతరణ కోరుతూ తెలంగాణ యాస ప్రతిఫలిస్తూ   తెలంగాణ కవిత్వం. తెలంగాణాని వ్యతిరేకిస్తూ కవిత్వం. సామాజిక జాడ్యాల మీద మూడ నమ్మకాల మీద , సామాజిక అసమానతల మీద , స్త్రీల మీద జరిగే అత్యాచారాల మీద ఇలా విపరీతంగా కవిత్వం ఫేస్ బుక్ ని ముంచెత్తింది.
కొందరు సీనియర్ కవులు ఇది మంచి పరిణామం అన్నారు. కొందరు ఇది ఎక్కడికి దారి తీస్తుందో అని భయపడ్డారు. మరి కొందరు లైక్లు కామెంట్ల ధోరణి కవితా స్పూర్తిని చెడగోడుతుందని భయం వ్యక్తం చేసి దూరంగా ఉన్నారు. ఆపై కొందరు కవితల్ని విమర్శించే విమర్శకులు ఉంటె బాగుంటుందని అభిప్రాయం వ్యక్తం చేసారు.
నేను ముందు పేర్కొన్నట్టు కవిత్వం , కుకవిత్వం అన్న మాటలు మళ్ళీ మళ్ళీ వినిపించడం మొదలైంది.మరి వేల సంఖ్యలో కవిత్వం గ్రూప్ లలో చేరుతున్న వాళ్ళందరూ కవులేనా ? ఇదో పెద్ద ప్రశ్నగా తయారైయింది చాల మందికి. గ్రూప్ లో ఉన్నాం కదా అని రాసే వారి సంఖ్య కూడా పెరగడం మొదలైంది. మరి కవిత్వాన్ని ఎలా వడబోసి కుకవిత్వం కాని దాన్ని వెదికి పట్టుకోవడం ?? అదీ గాక ఇంటర్నెట్ కవులు అన్న ఒక ట్యాగ్ మొదలయ్యాక అది ఒక లాంటి తిట్టు లాగా భావించేసున్నితత్వం. మా కవిత్వాన్ని పత్రికలకు పంపి అక్కడ పబ్లిష్ అయ్యాక ఆనంద పడ్డం కూడా మొదలు పెట్టాం. ఈ క్రమంలో మాకు ఒక విషయం అర్ధం అయింది. పత్రికలలో పబ్లిష్ అవడం అంత తేలిక కాదు అని. అయితేనేం ఫేస్ బుక్ లో తమ భావాల్ని స్వేచ్చగా వ్యక్తం చేస్తున్న వాళ్ళు ఎక్కువే వున్నారు.

అయితే నేను రాయడం మొదలు పెట్టినప్పటినుంచి ఎలాంటి కవిత్వాన్ని చూస్తున్నాను   ఏది రాస్తూ వస్తున్నాను అదంతా కాలంతో పాటు నా అనుభవంతో పాటు మారుతూ వస్తుంది. కాలం పరిణతిని తీసుకోస్తూనే ఉంది. మాట్లాడేవాళ్ళు కొత్త తూనికరాళ్ళు కనుక్కుంటూనే ఉన్నారు. కవిత్వం రాసే వాళ్ళు రాస్తూనే ఉన్నారు. వాళ్ళ అడుగుల పక్కగానో కాలిపో నేను అడుగులేస్తున్నాను అవి ముందుకో వెనక్కో కాలం కొలమానంలో నిర్ధారించబడతాయి. కాని తొందర పడి కూసే కోయిలలకు సమాధానం చెప్పే పని పెట్టుకోకూడదని మాత్రం నేను అనుకున్నాను. అనుకుంటున్నాను. నన్ను నేను కవిత్వంతో నింపుకోవడం ప్రస్తుతం నా పని. అది కవిత్వమనే కాదు నన్ను పరిపూర్ణం చేసే ఏ సాహిత్యమైన నాలో ఇంకిపోవాలని స్వీకరిస్తూనే ఉన్నాను. నేనింకా కట్టబడుతున్నాను . నిర్మాణం మొత్తం అయ్యాకే దాని స్వరూపం స్వభావం కట్టడం యొక్క అందం తెలిసేది. అది జీవిత చరమాంకానికి కాని అర్ధం అవదేమో.
ప్రస్తుతానికి ఇంతే సెలవు.

Friday, February 9, 2018

fantastic five 
------------------
My experience with five fantastic movies of IRAN 
-----------------------------------------------------------------
తడిని, తేమని ఎంతసేపు మోయగలం. బొట్టు బొట్టుగా వాక్యం గుండె చెలిమెలో మునిగితేలేప్పుడు వాటికి గాలం వేసి లాగటమూ కష్టమే. వారం రోజులుగా లార్వా చుట్టుకున్నట్టు ఇరాన్ సినిమా దారంతో చుట్టుకుని ఇవ్వాళ సీతాకోక చీలుకలా పర్షియా పదాలపై వాలి పుప్పొడి పీల్చుతున్నట్టుంది. సమూహాల మధ్య పర్షియా వాక్యాల్ని వెదజల్లితే చెమర్చే గుండెలు వాటంతటవే చిగురిస్తతాయేమో.
ఎడారులు. ఎగుడుదిగుడు లోయలు. సన్నని కాలవలు. మట్టిదిబ్బలు. ఫ్లోరింగ్ కూడా సరిగా లేని ఇళ్లు. మట్టికొట్టుకుపోయిన వాహనాలు. రక్తమోడుతున్న మానవదేహాల ఎర్రెర్రని కథలు. యాసిడ్లో ముంచి తీసిన ప్రేమ. తండ్రిని చూడాలన్న తపన. ఏ నిమిషమో తెలియక పడే బాంబుల ప్రమాదాలు. ఎన్నెన్ని గొంతుపెగలని మాటలు ఒక్కొక్కొటి ఒక్కో రక్తమోడే కవిత.
చూట్టానికేవయితేనేం సినిమాలే అనుకుంటాం. కళాఖండాలని చూస్తున్నప్పుడు ఇలాంటి ఒక్క సినిమా చూసినా చాలు అనిపిస్తుంది.
తెలంగాణ ప్రభుత్వం భాషా సాంస్కృతిక శాఖ ఫంటాస్టిక్ ఫైవ్ పేరుతో ఏర్పాటు చేసిన ఈ ఇరాన్ సినిమోత్సవం ఇవ్వాళ ముగిసింది. అందరు పక్కవాళ్లను ఎవరో కొత్తవాళ్లలా కాకుండా సినిమా అవగానే ఆ భావప్రపంచాన్ని వ్యక్తీకరించడానికి పక్కవారి కళ్లలోకి చూస్తూ ఏమీ మాట్లాడకుండానే తమని తాము వొంపేసుకోవటం ఈ పర్షియన్ సినిమా చేసినపని.
సినిమా చూసిన ప్రతొక్కరు ఆ భావావేశానికి సమానంగా లోనై డైరెక్టర్ తో ప్రయాణం చేయగలగటం ఆ సినిమా సాధించుకునే విజయం. అవార్డులు రివార్డులు కాదు అది చూసిన వాళ్ల కళ్లు కొంత సేపు ఆ అనుభూతిని వెలిగించుకుని సంచరించగలగాలి. అప్పుడు కదా సినిమాకి సార్ధకత.
ఫంటాస్టిక్ ఫైవ్ అని ప్రదర్శించిన సినిమాలు ఐదు అయినా ఆదివారం నాటి "where is my friends Home" తో ఆరు అనుకోవాలి. ఆదివారం నుంచి నిన్నటి సాయంత్రం వరకు అధ్బుతమైన సాయంత్రాలవి. ఏదో ఒకటో రెండో చూసి ఆపేద్దాంలే అనుకున్నా. కానీ నాతో కుదరలేదు. హృదయం కఠినమైపోయి యే స్పర్శను అనుభవించలేనివాళ్లకి ఈ ఇరాన్ సినిమాలను చూపించాలని అంటాన్నేను.
ఆదివారం రోజు :
••••••••••••••••••
"where is my friends Home"
1987 లో అబ్బాస్ కైరొస్తమీ రచన దర్శకత్వంలో వెలువడ్డ సినిమా. అబ్బాస్ " కొకర్ ట్రైలాజీ"లోని ఒక సినిమా." కొకర్ అనేది ఉత్తర ఇరాన్ ప్రాంతానికి చెందిన ఒక గ్రామం.
అబ్బాస్ కైరొస్తమీ చేసిన "where is my friends home "(1987), "And life goes on " (1992), " through the olive trees"(1994), ఈ మూడు సినిమాలు కొకర్ ట్రైలాజీగా పివవబడతాయ్. కొకర్ ప్రాంతాన్ని కేంద్రంగా చేసుకుని అక్కడ ఆ ప్రాంతం భౌతిక పరిసారల నుంచి మనుషులు వాళ్ల కట్టుబాట్లు ఆచారాలు వాళ్ల మానసిక స్థితి చూపిస్తూ సినిమా తీశాడీ దర్శకుడు.
where is my friends Home లో కూడా అహమద్ అనే స్కూల్ కెళ్లే కుర్రాడు ఒకరోజు అనుకోకుండా తన ఫ్రెండు పుస్తకంబ్యాగ్లో పెట్టుకొస్తాడు. ఆ రోజు ఇచ్చిన హోం వర్క్ చేయకపోతే వాళ్లని స్కూల్ నించి తీసేస్తాం అన్న హెచ్చరిక చేస్తాడు టీచర్. ఇప్పుడా పుస్తకం ఆ స్నేహితుడిది అతనికి ఇచ్చేయాలి. అందుకోసం అహమద్ కొకర్ పక్కనున్న గ్రామంలో ఉండే తన స్నేహితుడి ఇళ్లు వెతుకుతూ పుస్తకం తీసుకుని బయలుదేరతాడు.
సినిమా అంత ఎగుడు దిగుడుగా ఉండేదారులుగా ఉన్న ఊరు చిత్రం కనిపిస్తుంది. మట్టిగోడలు. మనలా అమరిఉన్న ఇళ్లు దారులు పరిస్థితులు కావవి. అహమ్మద్ పుస్తకం పట్టుకు వెళ్లేదొకటే కాదు. అక్కడ అతడి వెంట ప్రయాణం చేస్తూ కొకర్ ప్రాంతాన్ని ఆనాటి పరిస్థితుల్ని చూపిస్తూ కట్టిపడేస్తాడు దర్శకుడు. ముఖ్యంగా ఆ పిల్లోడు నడిచెళ్లే ఆ ఎత్తుపల్లాల దారి మానవజీవితపు ఎగుడుదిగుడు పరిస్థితుల్ని మాట్లాడుతుంది. ఆ కుర్రోడి స్థానంలో మనం చేరిపోయి ఆ చీటిని. చీకట్లో నిశ్శంబ్ధంగా వెంటాడే గాలిని. భయపేట్టే కుక్కలనీ , గాలిదుమారాన్ని అనుభూతిస్తూనే జీవితాన్ని చూసిన ముదుసలి వ్యక్తి ఆవేదన ఆరాటాన్ని అనుభూతి చెందుతాం. ఒక వర్తమానాన్ని భవిష్యత్తును ఒకే తెరపై చూపిస్తూ కేవలం జీవితాన్ని మానవీయ నైతిక విలువల గురించి మాట్లాడతాడు దర్షకుడు. ఒక గమ్యం ఒక, ఒక లక్ష్యం ఆనుభవం దాని వెనక ఖర్చయ్యే జీవితం. జీవితంలో ఉండాల్సిన విలువలు. మానవత్వం. కాలంతో పాటు మారుతున్న విలువలు నాగరికత ఇలా అన్నీ ఈ గంట పదిహేను నిమిషాల చిత్రంతో కళ్ళకు కడతాడు దర్శకుడు. 

1987 లో ఈ సినిమా వచ్చాన  మూడుసంవత్సరాలకి 1990లో ఇరాన్ లో పెద్దభూకంపం వచ్చి 50000 మంది చనిపోయారు. ఆ కోకర్ ప్రాంతం నేలమట్టం అయింది. ఈ సినిమాలో చేసిన ఆ ఇద్దరు పిల్లవాళ్ళు బ్రతికే ఉన్నారా అన్న అన్వేషణతో ఒక దర్శకుడు అతడి కొడుకు కలిసి చేసే ప్రయాణం " and Life goes on" వీలయితే అదీ చూడండి. 

ఫెంటాస్టిక్ ఫైవ్ సినిమాలలో మొదటి రోజు సోమవారం :
••••••••••••••••••
••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
"lantouri-  లాంటౌరి "

ఇరాన్ భాషలో లాంతౌరి అంటే పోకిరి, రౌడి లాంటి అర్ధం. ఒక పోకిరిగా పెరిగిన వాడు జర్నలిస్ట్ ఇంకా ఆక్టివిస్ట్ అయిన  అమ్మాయిని ప్రేమిస్తున్నా అని వేదించి తను కాదు అన్నందుకు ముఖం మీద ఆసిడ్ పోసేయడం కథ. 

సినిమా చూడ్డానికి నేను చెప్పినంత స్ట్రైట్ గా కథ చెప్పడు దర్శకుడు. మానవహక్కుల కార్యకర్త , కవి , సగటు పౌరుడు , కన్విక్ట్ స్నేహితుడు మాట్లాడుతూ వాళ్ళ అభిప్రాయాలు చెపుతూ వెళ్ళడమే. సినిమా ఒకరి కళ్ళతో చూపించలేదు. సమాజం అంతా మాట్లాడుతుంది. అందరూ దోషుల దగ్గర నుంచి ఆ సంఘటనకి సంభంధం ఉన్న అందరితో మాట్లాడిస్తాడు దర్శకుడు. వాళ్ళు మాట్లాడుతున్నది వింటూ మనం కథని ఆ కోణాల్లో చూస్తూ వెళతాం. ఎవరు ఎలా మాట్లాడి వాళ్ళను వాళ్ళు ఆవిష్కరించుకున్న చివరికి యాసిడ్ దాడికి గురైన మరియం మాట్లాడేప్పటికీ సినిమా చూస్తున్న అందరూ  భావోద్రేకానికి లోనయ్యారు.
-" వెలుతురుందో చీకటో , ఇది పగలో రాత్రో , నేను చాలా సుదీర్ఘ నిద్రలో ఉన్నట్టున్నాను. నన్నెవరైనా వచ్చి లేపండి అని "-  యాసిడ్ దాడివల్ల కళ్ళు పోగొట్టుకున్న మరియం అడిగేప్పుడు గుండె చేరువైపోతుంది. 

మరణశిక్షకి వ్యతిరేకంగా పోరాడే ఆమెపైనే అలాంటి దాడి జరిగినప్పుడు ఆమె స్పందన చూసి మనమూ భావేశానికి లోనవుతాం. ఆ దోషి  పాషాకి శిక్ష అమలు జరిగే చివరి నిమిషంలో మరియం -" నేను క్షమిస్తున్నాను "అని చెప్పినప్పుడు పైడి జయరాజు హాల్ అంతా చప్పట్లు. ఆ చప్పట్లే చెప్తాయి ప్రేక్షకుడు ఆ సినిమాకి ఎంతగా కనెక్ట్ అయిపోయాడో. 

ప్రేమ అంటే ఏంటి ?  చూసి నవ్వగానే  అమ్మాయి ప్రేమించినట్టా ? కలిసి తిరిగితే అమ్మాయి ప్రేమిస్తున్నట్టా ? స్నేహం చేసిన ప్రేమనే అనుకోవాలా ? ఉన్మాదులుగా మారే వ్యక్తుల జీవితాలు వాళ్ళ  మానసిక ప్రవృత్తులు ప్రతీది ఒక గంట సమయంలో ప్రేక్షకుల ముందు ఆవిష్కరించాడు దర్షకుడు - "రెజా డార్మిసియన్" . స్కూలల్లో కాలేజీలలో ప్రదర్శించి స్టూడెంట్స్తో మాట్లాడించేలా చేయాల్సిన సినిమా. గుండెంత వేదనతో నిండిపోయి ఎన్నో ప్రశ్నలతో తిరిగిపంపిన సినిమా. అందరూ బయటికొచ్చి వేదనతో బాధని ఒకరి కళ్ళలోంచి మరో కళ్ళలోకి ఒంపుకున్న సినిమా. 


ఫెంటాస్టిక్ ఫైవ్ సినిమాలలో రెండో రోజు మంగళ వారం  :
••••••••••••••••••
••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
" My brother khosrow "

ఖోశ్రో అనే వక్తి బైపోలార్ డిసార్డర్తో మెంటల్ డిప్రెషన్లో  ఉండే వ్యక్తి. ఇతడికి ఒక తమ్ముడుంటాడు నాసర్ అని. అతడు డెంటిస్ట్. ఈ ఖోశ్రో కొన్ని రోజులు నాసర్ ఇంట్లో ఉండాల్సిన పరిస్థితి ఏర్పడుతుంది. అతడు అక్కడ ఎలాంటి ఎలాంటి పరిస్తితులకు కారణం అయ్యాడు ఎలా తన తమ్ముడితో గొడవలయ్యాయి. మానసిక బలహీనతలు మనిషిని మనుషుల మధ్య సంబంధాలను ఎలా ప్రభావితం చేస్తాయి అన్న విషయాలను చక్కగా చిత్రీకరించాడు దర్శకుడు ఎహ్సాన్ బిగ్లరి.  

ఒక మనిషి జీవితంలో పెంపకం ఎంత ముఖ్యం. పెంపకం మనిషి జీవితంపై ఎంత పెద్ద ప్రభావం చూపిస్తుంది. పెట్రియార్కియల్ వ్యవస్టలో మనిషి ఎలా రూపుదిద్దుకుంటాడు లాంటివాటిని సంఘర్షణాత్మక మానసిక ధోరణులని చక్కగా ఎలావేట్ చేస్తాడు దర్శకుడు. 

ఫెంటాస్టిక్ ఫైవ్ సినిమాలలో మూడో రోజు బుధవారం  :
••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
" ROSVAEI "  రొస్వై 

రొస్వై అంటే" స్కాండల్ "అని. ఏం స్కాండల్ జరిగింది? ఇస్లాం మతగురువు ఇమామ్ , దేవుడు ఖురాన్ అంటే  తిరస్కారం ధిక్కారం ఉండి ఏ విధమైన మతాచారాలు పాటించని అమ్మాయికి సహాయ పడడం. 

లోకం దృష్టి ఎప్పుడూ ఎలా ఉంటుంది. అమ్మాయిని పొందాలనుకునే వాడు ఎన్ని రకాల ప్రయత్నం చేస్తాడు. అభ్యుదయవాదిలా మారడం వెనక పునాదుల్లో సనాతన ఆచారాల లోతులు ఎలా ఉంటాయో మాట్లాడుతుంది ఈ చిత్రం. 

అఫ్సానా అనే అమ్మాయి ఇంటికి పెద్దది తల్లి నడవలేదు. తండ్రి విపరీతమైన అప్పులు చేసి చనిపోతాడు. ఇద్దరు చెల్లెళ్ళు తమ్ముడు. కుటుంభ బాధ్యతలు మోయడానికి దొంగతనాలు చేస్తూ వస్తుంది. వాళ్ళుంటున్న ఇల్లు ఆ ఊర్లో పేరు మోసిన హజిజ్ది . వాడు ఈ అమ్మాయిని పెళ్లి చేసుకుందామని కన్నేస్తాడు. వాళ్ళ నాన్న అప్పులని సాకుగా పెళ్లి చేసుకుంటే అన్నిటిని మాఫ్ చేస్తా అంటాడు. ఆ అమ్మాయి ఆ ప్రామిసరీ పత్రాలని దొంగతనం చేసి పారిపోతూ ఆ ఊర్లో పెద్ద పేరున్న మత గురువు ఇంట్లో దాక్కుంటుంది. అతడు ఆమెని కాపాడేందుకు ప్రయత్నిస్తాడు. ఆ అమ్మాయి అందరు మగవాళ్ళ లాగే ఆ ముసలి ఇమామ్ అనుకుంటుంది. కాని ఆ ముసలి ఇమామ్ తో తాను కలవడం తన జీవితంలో ఎలాంటి ఎలాంటి పరిణామాలకు కారణం అవుతుందో చూడాల్సిందే.

అమ్మాయి శారీరక అవసరాలకి ఒప్పుకుంటే ఒకలాగ ఒప్పుకోక పొతే నిందలేస్తూ ఒక లాగా. అలాంటి అమ్మాయిలకి సహకరిస్తే వాళ్ళనూ ఎంత వరకు భ్రష్టు పట్టించే విధానం ఏ ఒక్క ప్రాంతానికో బాషకో పరిమితమై లేదు. అన్నిటా ఎల్లడలా ఆడవాళ్ళ పరిస్టితి ఎంత దారుణంగా ఉంటుందో చూపించే సినిమా. చివరికి ఈ మగస్వామ్యంలో స్త్రీ పవిత్ర అపవిత్రతల నిర్ధారణ నిమిషాల మీద డిసైడ్ అయిపోయి ఆమెని షైతాన్ ని చేసి రాళ్ళతో కొట్టే వరకు వెళ్ళే సంఘటనలు కొత్తేం కాదు. అయితే ఆమె పరివర్తనను ఆమె పట్ల సమాజం తీరును చూపిస్తూనే అల్లకల్లోల పరిస్తితుల్లో ఇమామ్ రూపంలో వెంటిలేషన్ ఎలా దొరుకుతుందో చూపిస్తూ వెళ్ళడం. రెండు పాత్రలు ఆధునిక సనాతన ధర్మాల పోటీని సమర్ధవంతంగా మనకు కళ్ళకు కట్టడం చూస్తాం. చివరి వరకు ప్రేక్షకున్ని లాకేళ్లి ఆ ప్రార్ధనా మందిరం ముందు నిజాయతీగా మోకరిల్లెట్టు చేస్తాడు దర్శకుడు. మన సత్యం మన వెంటే వస్తుంది అనేది అంతః సూత్రంగా కనిపిస్తూ వస్తుంది.

నిజంగా నిజాయితీకి చివరి వరకు ఎవరు నిలువగలం. ప్రశ్నించుకుంటే మనమూ త్రాసులో తెలిపోతాం. 

ఫెంటాస్టిక్ ఫైవ్ సినిమాలలో నాలుగో రోజు  గురు వారం  :
••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

VILAEIHA "  విలయిహ 

ఏం రాస్తాను ఈ సినిమా గురించి. దుఃఖమా. యుద్ధమా. యుద్దకాలంలో భర్తల కోసం ఎదురుచూసే స్త్రీల గురించా ?. తండ్రి రాక కోసం రాత్రంతా నిద్రపోకుండా ఎదురుచూసే పిల్లల గురించా ? లేని సముద్రాన్ని సృష్టించి చేపలు పట్టేఆట ఆడే తల్లి గురించా ? కొడుకుకి పిల్లల్ని చూపించాలని ఆరాటపడే తల్లి గురించా. ఎవరి కొడుకో  యుద్ధంలో గాయపడ్డ శతగాత్రుడు తల్లి గురించి పడే తపన గురించి ? నీ భర్త కొడుకు వీర మరణం పొందాడన్న ఉత్తరం ఎవరి పేరు మీదైనా రాని నాకు కాకూడదని భయపడే స్త్రీల గురించా ? బాంబు దాడిలో తల్లడిల్లే ప్రాంతం గురించా ? మనిషి రాక కోసం చూసే ఎదురు చూపు గురించా ?

ఎదురు చూపులు సినిమా అంతా ఎదురు చూపు . యుద్దానికి వెళ్ళిన కొడుకు ఇంటికెప్పుడొస్తాడనే ఎదురుచూపులు. భర్త రాక కోసం గుమ్మానికి కళ్ళు వేలాడదీసి ఎదురుచూసే భార్యలు. తండ్రిని హత్తుకుని పడుకోవాలని చూసే పిల్లల ఆరాటం . 

అజీజ్ అనే ముసలావిడ తన మనవడు మనవరాలుతో రెఫ్యూజీ సెంటర్ కి ఉండడానికి వస్తుంది. ఆమె కోడలికి పిల్లల్ని ఆ యుద్ధ వాతావరణంలో ఉంచడం ఇష్టంలేక దేశం ధాటి వెళ్ళాలని పాస్పోర్ట్ తీసుకుని పిల్లల్ని తీసుకెళ్ళడానికి వస్తుంది. ఎలియాస్ అనే ఒకే ఒక్క వ్యక్తి వాళ్లకు ఉత్తరాలు తెచ్చిస్తుంటాడు. ఆయన వాహనం వస్తుందంటే ఎవరిదో మరణ వార్త వస్తున్నట్టే. 

మనం ఎంత చక్కటి పరిస్థితుల్లో ఉన్నాం కదూ. కొంచెం కూడా దుమ్ము కనిపిస్తే తట్టుకోలేని ప్రాణులం . కాని అటుగా ఒక ప్రపంచం ఉంది అక్కడ నిత్యం యుద్ధమే జీవితంగా బ్రతికే వాళ్ళ జీవితాలు కేవలం ఆ రోజుకోసం బ్రతకడం ఎంత ముఖ్యమో మాట్లాడుతుంటాయి. ఆ వేదన ఎంత రాసినా తగ్గదు చూడాల్సిందే 

" మోనిర్ గేహ్ది "ఈ సినిమాకి  దర్శకురాలు.  అన్ని ఆంక్షల్లో ఆడవాళ్ళు సినిమా రంగంలో రాణించడం ఇలాంటి సినిమాలు ప్రపంచ సినిమా ప్రదర్శనల్లో మంచి గుర్తింపు తెచ్చుకోవడం అభినందించాల్సిన విషయం. 

ఫెంటాస్టిక్ ఫైవ్ సినిమాలలో ఐదో రోజు  శుక్ర వారం  :
••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

" breath  " బ్రీథ్

యుద్ధాన్ని ఒక పదేళ్ళ తెలివైన  పాప కళ్ళతో చూపించిన సినిమా.. ఆ పాప వెంట వెళ్తూ తన చుట్టూ ఉన్న పరిస్థితుల్ని అర్ధం చేసుకుంటూ చివరికి ఎంతో తెలివైన భవిష్యత్తు గురించి ఎన్నో కోరికలతో కలలు కనే పాప యుద్ధ రాక్షసినోటికి బలైపోయిన కథ. 

చదువంటే అమితంగా ఇష్టపడే క్లాస్లో అందరికంటే ముందుండే పాప. కొత్త విషయాలను ఎప్పటి కప్పుడు చదివి తెలుసుకోవాలనే కుతూహలం కలిగిన పాప. పెద్డైయ్యాక వైద్యురాలై తండ్రి ఉబ్బసం రోగాన్ని నయం చేయాలనుకునే పాప యుద్ధం మింగేయడం చూడగలమా ?

కాని యుద్ధం అలాంటి ఎందఱో చిన్నారుల జీవితాల్ని చిదిమేస్తూనే ఉంది. సినిమా మొదటి నుంచి చివరి వారకి దర్శకురాలు ప్రేక్షకున్ని కదలనివ్వకుండా కట్టి  పడేసింది. 

“Cinema, culture and art do not recognize any border, but in fact bring humanity closer together,” అని చెప్పే ఈ దర్శకురాలు Narges Abyar .  ఆస్కార్ క ఇరాన్ నుంచి ఉత్తమ చిత్రంగాఎంట్రీ పొందింది.  హృదయం ఉంది అనుకున్న ప్రతి వాళ్ళు చూడాల్సిన సినిమా 

లాంతౌరి బ్రీథ్ , విలయిహ  చూసి మూల్గులు తీయని గుండె వుండదు కన్నీరు కార్చని నయనం ఉండదు.అంటే మానవత్వంతో తొణికిసలాడే వాళ్ళు కాకుంటే తప్ప . మై బ్రదర్ ఖోశ్రో రొస్వై చూసి భావోద్రేకానికి గురవని హృదయం ఉండదు. ఈ అయిదు రోజులు ఇరాన్ లోని ప్రతి ప్రాంతాన్ని తిరిగి చూసిన అనుభూతి. ప్రతి ఇరానియన్ మనకి బాగా కావలసిన వాళ్ళే అన్న భావన. ఇవి మన జీవితంలోని కథలే మన మాటలే అన్న మనతనం. 

అధ్బుతమైన పర్షియన్ సినిమాలను" ఫెంటాస్టిక్ ఫైవ్ గా  " ప్రదర్శించిన తెలంగాణా భాషా సాంస్కృతిక శాఖకి మామిడి హరికృష్ణ అన్నకి కృతజ్ఞతలు. ఔత్సాహిక సినిమా దర్శక నటులను ప్రోత్సహించేందుకు మీరు చేస్తున్న కృషి నిజంగా అభినందనీయం.మీరు చేస్తున్న ఈ  వ్యవసాయం ముందు ముందు మీరు ఆశించిన మంచి రాబడినిస్తుందని ఆశిస్తూన్నాను 


Friday, August 4, 2017

వీడు ఆరడుగుల బుల్లెట్టు అన్న పాటలోని ఆ పాదం విన్నప్పుడు అరె భలే బాగుందే అనిపించింది.

అయితే ఇవ్వాళ ఈ కవిత చదివాక 1960 లలోనే చైనాలో మిలటరీ దుస్తుల్ని వేసుకుని ట్రైనింగ్ గ్రౌండ్ కి వచ్చిన మహిళ ని ఉద్దేశించి "ఐదడుగుల రైఫిల్" అని మావో సె-తుంగ్ రాయడం చూసి చాలా ఆశ్చర్యం వేసింది. యాభైయేళ్ల క్రితమే ఆడవాళ్లకు ఎన్నో ఆంక్షలున్న సమయంలో మావో సమదృష్టి కనపడ్డం గురించి మాడ్రన్ పోయెట్రీ దాటి ముందు కొచ్చి రాయడం గురించి ఆలోచించాల్సి వచ్చింది.

మావో సె-తుంగ్ రాసిన కవిత కి బాణీ ని కూర్చి పాటలా విడుదల చేయగా 1960-70 ల మధ్య ఆ పాట బహుళ ప్రజాదరణ పొందిందట..

A poem written by Mao Tse-tung glorifying women in military uniform was set to music and became one of the popular songs in the 1960s and 1970s. It went roughly as: Spirited and attractive, with a five feet rifle/arriving at the training ground with the first rays of morning sunshine/how magnificently ambitious Chinese women are/they prefer military uniforms to feminine clothes...!!!

" బెల్లా చావ్ " ఉద్యమగీతం

మనవారు ఖూనీ చేసిన అధ్బుతమైన పాట ‘బెల్లా చావ్’. Beera Ashok గారు చెప్పేవరకు దాని గురించి తెలియదు. థాంక్ యు అశోక్ సర్.

‘బెల్లా చావ్’. ఒక ఇటాలియన్ జానపద గీతం . తరువాత విప్లవ గీతంగా మారింది.… “బెల్ల చావ్ (Bella Ciao)” . రెండవ ప్రపంచ యుద్ద కాలములో యాంటీ- ఫాసిస్ట్ ఇటాలియన్ రెసిస్టన్స్ ఉద్యమం పాడుకున్న పాట. నాజీలకు, ఫాసిస్టులకు వ్యతిరేకంగా జరిగిన ఉద్యమానికి చెందిన గీతం. దాదాపుగా 28 భాషల్లో రికార్డు చేయబడిన గీతం. (In addition to the original Italian, the song has been recorded by various artists in many different languages, including Breton, Catalan, Chinese, Croatian, Danish, English, Esperanto, Finnish, German, Hungarian, Japanese, Persian, Kurdish, Norwegian, Russian, Serbian, Slovenian, Spanish, Tagalog,Telugu Thai, Tibetan, Turkish, and Ukrainian )
దాని ఇంగ్లిష్ అనువాదం
One morning I woke up
goodbye my Beautiful, goodbye my Beautiful, goodbye my Beautiful, goodbye
one morning I woke up
and I found the invader (that means the German troups).
Oh partisan (I guess it's a litterary translation: partigiano means Italian fighter of the Resistenza) take me away
goodbye my Beautiful, goodbye my Beautiful, goodbye my Beautiful, goodbye
oh partisan take me away
that I'm feeling like dieing
And if I die as partisan
goodbye my Beautiful, goodbye my Beautiful, goodbye my Beautiful, goodbye
and if I die as partisan
you must bury me
You will bury me over there, on the mountain
goodbye my Beautiful, goodbye my Beautiful, goodbye my Beautiful, goodbye
you will bury me over there on the mountain
under the shadow of a wonderful flower
And all the people passing by
goodbye my Beautiful, goodbye my Beautiful, goodbye my Beautiful, goodbye
and all the people passing by
will say "what a wonderful flower!"
And this is the flower of the partisan
goodbye my Beautiful, goodbye my Beautiful, goodbye my Beautiful, goodbye
dead for our freedom
and this is the flower of the partisan
dead for our freedom
ఏ భాషలోకి వెళ్ళినా దాని స్పూర్తిని చెడగొట్ట కుండా అనువదించుకున్నారు. కాని మన తెలుగులో పూరీ జగన్నాద్ దర్శకత్వం వహించిన సినిమా లో " ఒ పిల్లా చావ్ పిల్లా చావ్ అంటూ " నాశనం పట్టించారు.

ఆ పాటకు నా స్వేచ్ఛానువాదం
........................................................
ఒక రోజు నేను నిద్రలేస్తాను
ఓ పిల్ల ఇక సెలవు ఇక సెలవు ఇక సెలవు
ఒక రోజు నేను నిద్ర లేస్తాను
కాని నన్ను నేను జర్మన్ ల దళంలో చూసుకుంటాను

ఓ ఇటలీ సైనికుడా
వీళ్ళ నుంచి నన్ను విడిపించి తీసుకెళ్ళు
ఓ పిల్ల నీకిక సెలవు ఇక సెలవు ఇక సెలవు
సైనికుడా నన్ను తీసుకెళ్ళు తీసుకెళ్ళు
నేను చచ్చిపోతున్నాను

ఒక వేళ నేను జర్మన్ దళంలోనే ఉండి చనిపోతే
ఓ పిల్ల నువ్వే నన్ను సమాధి చేయాలి
ఇక సెలవు ఇక సెలవు ఇక సెలవు ఓ పిల్ల
నేను జర్మన్ దళంలో ఉండి చనిపోతే
నువ్వే నన్ను సమాధి చేయాలి
పిల్ల నీకిక సెలవు ఇక సెలవు ఇక సెలవు

నువ్వు నన్ను ఆ పర్వతం మీద సమాధి చెయ్యి
ఓ పిల్ల
ఆ పర్వతం మీద అందమైన పూవు నీడలో
నన్ను సమాధి చెయ్యి
ఓ పిల్ల ఇక సెలవు ఇక సెలవు ఇక సెలవు

దాటి వెళ్ళే వాళ్ళందరూ
ఓ పిల్ల
నన్ను దాటి వెళ్ళే వాళ్ళందరూ
నన్ను చూసి ఎంతందమైన పూవు అనాలి
ఓ పిల్ల ఇక సెలవు ఇక సెలవు ఇక సెలవు
ఓ పిల్లా వాళ్ళందరూ నన్ను ఎంతందమైన పూవు అనాలి

ఈ జర్మన్ దళంలో వీరుడు
జాతి విముక్తి కోసం చనిపోయాడు
ఓ పిల్ల ఈ జర్మన్ దళంలో లాక్కోబడ్డ వీరుడే
ఆ అందమైన పూవు
ఓ పిల్లా అతడు జాతి విముక్తి కోసం అమరుడైన వీరుడు
ఇక సెలవు ఇక సెలవు ఇక సెలవుఓ పిల్ల
ఇక సెలవు

Sunday, March 20, 2016

‘గ్వంతనమేర ’ ఇప్పుడు నా పాట..!

అప్పుడప్పుడే అస్తమించడానికి సిద్ధపడుతున్నాడు సూర్యుడు. సూర్యుని వెనకే వాళ్ళు నడుస్తున్నట్టున్నారు. వాళ్ళని గమనిస్తూ వాళ్లకి కొంత దూరంలో నేను. ఎటు చూసినా చెరుకుగడల తీపి వాసన. వేపుగా పెరిగిన చెరుకు తోటల్లో వాళ్ళేం మాట్లాడుకుంటున్నారో వినాలన్న ఆసక్తి నాది.

ఒకాయనేమో నెత్తి మీద టోపీ , నీలి రంగు జాకెట్ , చెవులను కప్పేస్తూ పెరిగిన జాలు లాంటి ఎరుపు రంగు జుట్టు , పెరిగిన గడ్డం , నోటిలో సిగార్తో గుప్పు గుప్పున పొగలొదులుతూ నడుస్తుంటే, మరొకాయన రెండు భుజాలకు తగిలించుకున్న బ్యాగు, మెడలో ASA అని రాసున్న నీలి రంగు కండవా , ఉంగరాల జుట్టుతో ఆకాశంలోని నక్షత్రాలను చూపిస్తూ మాట్లాడుతున్నాడు. గుప్పుగుప్పున పొగలొదులుతున్న అతని పేరు వింటే సామ్రాజ్యవాదుల గుండెల్లో భయం ప్రతిధ్వనిస్తుంది. ఆయన చేతికందిన చెరుకు గడని కోసి మధ్యలో విరిచి భుజాలకు సంచి తగిలించుకున్న కుర్రాడికి తినమని ఇస్తూ మాట్లాడుకుంటున్నారు. నవ్వు కుంటున్నారు. విశ్వం గురించి ఆ కుర్రాడు చెబుతుంటే వింటూ పక్కనున్నాయన పాబ్లో నెరుడా కవిత్వాన్ని ప్రేమగా ఆ కుర్రానికి చెబుతున్నాడు. అవును వాళ్ళని నేను పోల్చుకున్నాను . సామ్రాజ్య వాదుల గుండెల్లో గుబులు పుట్టించి" గుండెల్లో కవిత్వం చేతుల్లో ఆయుధంతో " సంచరించే అతడు చేగువేరా, అతనితో నడుస్తూ నక్షత్రాల ధూళి గురించి మాట్లాడుతూ విశ్వరహస్యాలను చర్చిస్తున్న ఆ కుర్రాడు మొన్న అమరుడయ్యాడే ఆ రోహిత్ . ఇద్దరూ సూర్యుని వెనకే నడుస్తూ వెళ్తున్నారు. నేను వాళ్ళని పిలిచాను. ఇంకా ఇంకా వాళ్ళ మాటల్ని .. నాకు గుర్తుగా ఇచ్చి వెళ్ళమని పిలుస్తున్నాను . కాని వాళ్ళు ఆగట్లేదు . నేను వాళ్ళను కేకేస్తూ పిలుస్తూనే వున్నాను కానీ .. కానీ .. వెంటనే నాకు మెళకువొచ్చింది. నిద్ర నుంచి గభాలున లేచి మరో సారి చదువుతూ నిద్రలో వదిలేసినా పుస్తకాన్ని వెతుకుతూ "ఛే "ఎక్కడ ? యేడి? అని వెతుక్కుంటుంటే? సురేష్ నా పక్కనే వున్న " నాలోని రాగం క్యూబా " అనే పుస్తకం తీసి - తీసుకో అంటూ -ఇచ్చాడు. ఇదంతా కలేనా ? అవును కలే . " చే " తో పాటు "రోహిత్ వేముల " కూడా నా కలలో ?. ఎందుకు అంటే ? ఆశ్చర్యం మేమి లేదనిపించింది. నాలోని రాగం క్యూబా " రెండవసారి చదువుతూ ఫిడేల్ క్యాస్ట్రో ని , క్యూబన్లని, చేగువేరాని ప్రేమించడం అభిమానించడం మొదలైంది. ఇంతలో రోహిత్ మరణం. చావును ఇష్టంగా కౌగలించుకున్న అతడి ధైర్యం, కులపీడనకు గురై జీవితాన్ని కోల్పోతున్నానన్న ఆందోళన , తరతరాల పీడనలో తనవారిని గురించిన బాధ అతని మరణం ఇవన్నీ హృదయాన్ని కలచివేసాయ్. ఆ ఇద్దరూ తమ జీవితాల్ని సారవంతంగా సమాజంలో మేలుకొలుపు కలిగించడానికి త్యాగం చేసి నాకు ఇష్టమైన వాళ్లైయారు. నా గుండెల్లో చెరగని ముద్ర వేసారు . జి. ఎన్ . మోహన్ గారి " నాలోని రాగం క్యూబా " ఇప్పుడు నాలోని రాగం కూడా అయ్యింది. క్యూబా నన్ను కూడా తనలోనికి ఆహ్వానించినట్టు అనిపించింది. హవానా పట్టణంలో నన్ను నడిపిస్తూ హెమింగ్వే కథలను నాకు కూడా చెబుతూ తమ చెరుకు తోటల గుండా నను తీసుకుని వెళ్లి చిరిగిన గుడ్డలతో కుట్టుకున్న తమ దేశ జెండాను నాకు బహుమానంగా ఇచ్చినట్టు అనిపించింది. ఈ పుస్తకం మీరు పంపక పొతే ఎంత మిస్ అయ్యుండేదాన్ని సృజన్ గారు. మీ అనువాదం నాకు అనువాదం లా అనిపించనే లేదు . మీ కళ్ళతో మీరు చూసిన క్యూబాని నాకు పరిచయం చేసినట్టు అనిపించింది. ఇంకో విషయం చెప్పనా మీరు కూడా మోహన్ గారిలా , నాలా క్యూబాని మీ లోని రాగంగా మార్చుకున్నారేమో అనిపించింది. " నాలోని రాగం క్యూబా " నాకో పచ్చని కలని చూపించింది . పోరాడి పడి లేచే అలల్లా క్యూబా సామ్రాజ్యవాది అమెరికా చేతుల్లో ఓడిపోవడం ఇష్టంలేక యుద్ధం చేస్తూ నిలబడడం ఆనందాన్ని కలిగించింది. జాతీయతను కాపాడుకోడానికి ప్రతి క్యూబా పౌరుడు తమని తాము దేశానికి అర్పించుకున్న నిజాయితీ , పోరాట పటిమ, గుండెని తట్టింది. అమెరికాని నగ్నంగా నిలబెట్టి చూపించిన ఈ పుస్తకం నాకు ప్రియమైన నేస్తమైంది. సామ్రాజ్యవాదాన్ని ఎదిరించడమే కాదు జీవితంలోని ప్రతి సంఘటనను ఎదుర్కొని నిలబడమనే స్ఫూర్తి నిచ్చింది. రోహిత్ వేముల లాంటి ఒక అమరన్ని నాకు చూపించి ఇన్ని రోజులుగా నిద్రపోతున్న మా సోమరితనంపై కొరడా విసిరి జాగృతం చేసిన వీరునిగా నిలబెట్టిన ఈ కాలంలో ఈ పుస్తకం చే ని రోహిత్ ని వాళ్ళ ప్రపంచాల్ని అర్ధం చేసుకునే వీలు కల్పించింది. నిజమే కలలు చాలా ఖరీదైనవి. స్వప్నించలేని వాడు విప్లవాలు చేయలేడు. దేశాన్ని జనాన్ని విముక్తం చేయలేడు. ఆదిపత్యాల మీద, దోపిడీ మీద , సామ్రాజ్యవాదం -సామ్రాజ్య వాద విస్తరణ మీద , దాని సంస్కృతి మీద నిరంతరం యుద్ధం చేసిన దేశాలకి క్యూబా ఒక ప్రతీక . ఇలాంటివి ఎన్ని చదివి రోహిత్ తనని తానూ జాగృతం చేసుకున్నాడో కదా అని రోహిత్ ని అర్ధం చేసుకునేందుకు ఈ పుస్తకం నాకు ఎంత ఉపయోగపడిందో చెప్పలేను. అణగదొక్కబడుతున్న క్యూబన్ ప్రజలలో ఒకడిగా కలిసిపోయి రోహిత్ నను చూస్తున్నట్టు అనిపించింది ..! క్షమించండి ఇక పుస్తకం గురించే మాట్లాడతాను . " ఒక స్వప్న సంచలనాన్ని రికార్డు చేసినట్టు , గొప్ప కైపుతో ,మగ్నతతో, ఆనందంతో, ఆరాధనతో లోకానికి క్యూబాను ఎత్తిచూపాడు మోహన్ " - అని శివారెడ్డి గారు ముందు మాట రాస్తూ అన్నారు. నిజమే భారతదేశం పేరు చదివినప్పుడల్లా రోమాలు నిక్కబొడుచుకోవడం. కృతజ్ఞతతో కూడిన ఫిడేల్ క్యాస్ట్రో మాటలు చదివేప్పుడు హృదయం ద్రవించి నీరుకారడం. యుద్దాలకోసం క్యూబన్లు సిద్ధ పడ్డ తీరు చదివి అమెరికా మీద కోపం రావడం సహజంగా జరిగిపోతాయి. నిజం చెప్పొద్దు అమెరికా మీద నాకెంత కోపం వచ్చిందంటే పుస్తకం చదివాక సురేష్ తో అన్నా కదా మనం అవకాశం దొరికినా అమెరికాకి వెళ్లొద్దు అని . అంత పెద్ద దేశం ఎలా క్యూబాని గుప్పిట్లోకి తీసుకోడానికి విశ్వప్రయత్నాలు చేసిందో చదివితే ఎవరికైనా కోపం వస్తుంది. జి. ఎన్. మోహన్ గారు ఒక జర్నలిస్టు , కవి , అనువాదకులు కావడం వల్లనేమో ఈ పుస్తకం ఏదో కవరేజ్ చదివినట్టుగానో , డాక్యుమెంట్ చదివినట్టు గానో కాకుండా కవితాత్మకంగా వుంటుంది. తెలుగులో అనుసృజన చేసిన సృజన్ గారు ఆ శైలిని అంతే బాగా తర్జుమా చేసి ఉండకపోతే ఈ మాటని శివారెడ్డి గారు -" ఎంతో సమ్మోహనభరితంగా గొప్ప ప్రేమతో, గొప్ప ఉద్వేగంతో రాసిన వచన కావ్యమిది -"అని ఎలా అనేవారు ?

యే పుస్తకం చదవడం మొదలు పెట్టినా ముందుమాటలను కూలంకషంగా చదవడం అలవాటు నాకు. ఈ పుస్తకాన్ని కూడా తెరిచి ఆయనను గురించిన వాఖ్యాల్ని ఆ తరువాత ఆయన " నాలోని రాగం క్యూబా " కి పరిచయంగా రాసుకున్న ముందు మాటని చదివితే కొన్ని పాదాలు ఎంత నచ్చాయో చెప్పలేను. జి. ఎన్ . మోహన్ గారు "ఎక్కుండి" అనే కవి గారు రాసిన మాటలతో మొదలు పెడుతూ "భరిణెలో మిధిల" అంటారు . - " ఎప్పుడైనా ఒక్కసారి నేను మిధిలకెళ్ళి జనక మహారాజు పొలంనుండి మట్టి తెస్తాను . దున్నిన ప్రతిచోట ఆడపిల్లలే దొరికే ఆ మిధిలను ఒక్కసారి చూడాలి . " అంటూ అక్కడే హృదయానికి హత్తుకుపోయేది ఈ పుస్తకం అని చెప్పకనే చెబుతారు. ఒక్క రూపాయి ఇచ్చినందుకు ఆ దేశం ఒక్క రూపాయి దేశంగా తన హృదయాన్ని ఎలా ఆక్రమించి రాగమైందో, మన్సూర్ గారి సంగీతంలా , పి. టి. ఉష పరుగులా , జి.ఆర్ విశ్వనాథ్ మంత్రందండం బ్యాట్ లా , అమ్మజ్ఞాపకాల్లా , జానపద కథల్లా, సారంగి తంత్రుల్లా, క్యూబా జి.ఎన్. మోహన్ లోని రాగంగా ఎలా మారిందనేది చదివితే ఆ రాగం మిమ్మల్ని కూడా నిలవనీయదు సుమా ..! జాగ్రత్త. జోస్మార్టి విమానాశ్రయం నుంచి నిరాభరణ సుందరి అయిన క్యూబాని చూసి రచయిత ఎలా మనసు పారేసుకున్నారో ,అక్కడ జరుగిన "ఉన్ ఫెస్టివల్" కి హాజరై ఆ యాత్రా జ్ఞాపకాలని క్యూబా చరిత్రని కలిపి చెప్పడం హాయిగా సాగే కవిత్వం లాగే అనిపిస్తుంది . " అమ్మా మా పిల్లోడిని గాని , పిల్లని గాని చూసారా అని " 30 వేల మంది పిల్లల్ని పోగొట్టుకున్న తల్లులు ఆ అర్జెంటీనా కన్నీటి సంఘటన ఇంతవరకు వాళ్ళ పిల్లలు బ్రతికున్నారో చనిపోయారో కూడా తెలియని స్థితిని చెప్పమంటూ గుర్తు సుకుంటూ ఆ తల్లులు అలా అడగడం కలచి వేస్తుంది. కాఫీ లో పాలు కలుపుకుని తాగడంలో బ్రిటీష్ వారు నేర్పివెళ్ళిన అలవాటు మనకి . దానితో పాటు మరిన్ని అలవాట్లు , యూ ఇంగిలీస్ , బ్లడీ బ్రిటీస్ -" అని రచయిత చాలా అలవాట్లను వదిలివేయలేని మన సోమరితనంపై చురక "కాఫీ విత్ మిల్క్ ప్లీస్ " అనే అధ్యాయంలో చదివి మనం కూడా తలదిన్చుకుంటాం. అమెరికాకి 90 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉంటూ 12 లక్షల పై చిలుకు జనాభాతో 500 ఏళ్ళ పోరాట చరిత గలిగిన చిన్న దేశం ఇంకా అమెరికా చేతుల్లో ఎలా పీడిమ్పబడుతుందో , వాళ్ళని ఆర్ధికంగా, రాజకీయంగా కూలదోసినా రసాయనాల దాడి జరుగినా ఎదుర్కొని పోరాడి ఎలా నిలబడ్డారో స్పష్టంగా రాస్తారు రచయిత. రూపాయి ఖర్చు కూడా చేయకుండా వార్తా సంస్థలు ఎలా వార్తల్ని రాస్తున్నాయో చెబుతూ అమెరికన్ ప్రెస్ నుంచి వార్తల్ని కొని అచ్చేసి, అమెరికా ఏదైతే ప్రపంచానికి చెప్పాలని అనుకుంటుందో దాన్ని ఎలా ప్రచారం చేసుకుంటుందో చెబుతూ సోమరిపోతులైన జర్నలిస్టులను, వార్తా సంస్థలని దులిపేస్తారు మోహన్ గారు. " హస్తలా విక్టోరియా సియంప్రే "- అంటే " గెలుపు సాధించే వరకు .. నేను మీ వాడినే " అన్న "చే గువేరా " చివరిగా క్యాస్ట్రో కి రాసిన మాటల్ని గుర్తు చేస్తూ రాసిన అధ్యాయం. 

ప్రేమలేనప్పుడు అనే చివరి అధ్యాయం చదువుతుంటే పుస్తకం ముగించే ముందు మరోసారి గట్టిగ క్యూబని గుండెకు హత్తుకోవాలనిపిస్తుంది. "గ్వంతనమేర పాట" ఇప్పడు నా పాటైంది .. ఈ వారం రోజులుగా నా నోట్లో నానుతూనే వుంది. మీరు కూడా చదవండి మిమ్మల్ని కూడా ఈ పుస్తకం కట్టి పడేస్తుంది. మీలోని రాగమై కొద్దిగా నైనా సామ్రాజ్యవాద భూతంపై ఎలా తిరగబడాలో, క్యూబన్లలా జాతి జాతంతా ఐక్యంగా ఎలా వుండగలిగారో తెలియజేస్తుంది. మంచి పుస్తకాన్ని నాకిచ్చి చదవమని ప్రోత్సహించిన సృజన్ గారికి ఎన్నెన్నో థాంక్సులు .. మెర్సీ మార్గరెట్ 24 -1 -2016



Friday, January 15, 2016

మరణం కళ్ళలోకి సూటిగా ..!

సాయంత్రం ఆరవుతుంది. ఉదయానికి సాయంత్రానికి రాత్రికి తేడా లేకుండా చలి. నిన్నటి రోజు ఇంకొంచెం ఎక్కువే. బయటి వాతావరణం లోపలి వాతావరణాన్ని అదుపులోకి తీసుకుంటుందా ? లేక లోపలి వాతావరణం ఇదేంటని నిలదీయకుండా అదే మునగదీసుకుని గాజు అద్దంపై మంచు బిందువుల్లా జారిపోడానికి ఇష్టపడుతుందా ? ఏమో ..?

బాధ ఎలా వుంటుంది అంటే ఏమని చెప్తాం ? బాధ అంటేనే ఆమడ దూరంలో ఉంటాం. కోరి కోరి బాధను ఎవరమైనా ఇష్టపడతామా ? మార్చుకునే అవకాశమే ఉంటే మా బాధను మీరు తీసుకోండి. మీ సంతోషాన్ని మాకివ్వండని అడుకున్నే వాళ్ళం కదా . ఒక వేళ బాధను మూటగట్టి పక్కన పెట్టె అవకాశమే వుంటే ఎంచక్కా మూట దించినట్టు బాధను దించేసుకునే వాళ్ళం. కాని ఇది దిన్చేసుకోవాలి అని అనిపించని బాధ.

ఎందుకో ఈ రెండు రోజులుగా నాకు ఈ బాధ నచ్చుతుంది. ప్రేమలో ఎదురు చూసే వాళ్లకు బాధ తీయగా వుంటుంది ..విరహాగ్ని లో కొట్టుమిట్టాడే వాళ్లకు కూడ అని అంటారు . కాని "ఈ బాధ" దాని తాలుక ఈ నొప్పి అలాంటిది కాదు. మళ్ళీ మళ్ళీ తీసుకోవాలని అనిపించే బాధ. చావుతో నీవంటే నాకు భయం లేదు అని చెపుతూనే ప్రేమించి నమ్మిన వ్యక్తిని వదిలి వెళుతున్నానే అని మూలిగే బాధ.

కళ్ళ ముందు చావు కూర్చుంటే ఎలా వుంటుంది ఎవరికైనా ? కూర్చున్నది కూర్చోక - ' రా..! నిన్ను తీసుకెళ్తా ' అంటే ఎవరమైనా ఏం చేస్తాం? చంగున అక్కడి నుండి దూకి లేని రెక్కలుంటే బాగుండుననో అందకుండా దౌడు తీయగల కాళ్ళు లేవే అని ఆలోచిస్తూ పరుగెత్తడం చేస్తాం. కాని ఇదేంటి. ఇంత సమాధానంగా చావును ఎదుర్కొన్న అతని బాధను మళ్ళీ మళ్ళీ అనుభవించాలని అనుకోవడం. ఆ బాధని మళ్ళీ మళ్ళీ గాయం చేయమని హత్తుకోవడం ఎంత పిచ్చితనం కదా.

ఇదంతా ఎందుకు చెపుతున్నాన్నా.. నిన్నొక పుస్తకం చదివా అదొక నవల . లా చదివి అండర్ వరల్డ్ లో అడుగు పెట్టి , గ్యాంగ్ వార్లకి నాయకత్వం వహించి . ఇలాంటి ఎన్నో సంఘటనలని చూసిన వ్యక్తి రాసిన నవల.

ఎన్నో పుస్తకాలు చదువుతుంటాం. చదివిన పుస్తకాలన్నీ వెంటపడతాయా ? ఏవో కొన్ని అలా మనతోనే నడుస్తుంటాయి. వాటిలో ఈ పుస్తకం ఒకటి. చదివేప్పుడు నన్ను నేను మర్చిపోయి ఆ పదాల వెంట వాక్యాల వెంట కళ్ళను పరుగుతీయించే ఆ మనిషి వెంట నడిచా " అతడు " అంత తాపీగా చావును ఎదుర్కోవడానికి ఇష్టపడుతుంటే శ్రీధర్ లాగే నాకు అతడిపై కోపమొచ్చింది. ఏం జరుగుతుందో అన్న ఉత్కంట. శ్రీధర్ ఎవరూ అని అడగాలనుందా .. ? " అతడిని చంపబోయే వ్యక్తి . అతడి చావు. నిజంగా జరిగిన ఈ సంఘటనకి సాక్షి .ఆ ఉత్కంట నా వేళ్ళను చెంపలపై పోనిచ్చి ఎండిన మొటిమలను గిల్లిస్తుంటే తెలియకుండానే ఇంకా పక్కురాని మొటిమను గిల్లేసుకున్నా. ఒక వైపు రక్తం.. దాన్ని పక్కనే ఉన్న గుడ్డకి తుడుచుకుంటున్నానా కాని చదవడం మాత్రం ఆపాలనిపించలేదు. చదవడం ఆపేస్తే " అతడి " చూపులని , అతడి మాటలని నేను మిస్ అయిపోతానేమో అన్న ఆత్రుత. అతడు బ్రతికుంటే బాగుండు అనిపించింది. అతడి ప్రాణం ముందు నా మొటిమ ఒక లెక్కా అనిపించింది. రశ్మీతో అతడి జీవితం ఆనందంగా ఉంటే బాగుండుననిపించింది. అతడు తప్పించుకుపొతే బాగుండు నని శ్రీధర్ లాగే నాకు అనిపించింది.

అసలు చావు ముందు కూర్చుని , చావబోయే వ్యక్తి చావుతో హృదయాన్ని విప్పి మాట్లాడుకోవదమేంటి. చావు నిజం. మనిషీ నిజం . చుట్టూ జరిగే పరిస్థితులు, వాతావరణమే నిజం అబద్ధంగా , అబద్ధమైనది నిజంగా అనిపిస్తుందేమో ఆ బాస్ లాగా. అతడూ హత్యలు చేసిన నేరగాడు కిల్లరే కావచ్చు. చీకటి రాజ్యంలో చావుకు , వెలుతురు లో బ్రతికే వాళ్లకి చావు ఒకటేలా ఉన్నా మానసిక సంఘర్షణలు వాళ్ళు చావును స్వీకరించే పధ్ధతి ఎంత వేరుగా వుంటుందో తెలుస్తుంది.

పుస్తకం చదివి ఊరుకోవచ్చుగా.. ఊహు ఆ కథని తీసుకుని చేసిన సినిమాని చూశా " ఎదెగారికే ". అది ముందే చదివానన్న విషయం జ్ఞాపకానికి వచ్చినా " అతడి " ముఖం , ఆ బాధ తీసుకునేప్పుడు అతడి హావ భావాలు చూస్తూ అతడి బాధను మళ్ళీ తీసుకోవాలని అనిపించింది ఎందుకో నా పిచ్చి కాకపొతే. ఇలా ఆ బాధ గురించి ఇక్కడ రాయకపోతే " అతడి " చూపులు , చావు కనికరించాలని అనుకున్నా వద్దని అతడు వదిలేసుకున్న ప్రాణం విలువ రశ్మీ కోసమేగా అని నేను జడ్జ్ చేసే ప్రయత్నాలు ఇంకా కొన్ని రోజులు నన్ను వెంటాడతాయి. అందుకే ఇలా రాసి ఆ బాధను ఈ గోడకి గుచ్చేస్తున్నా.

నవల లో వున్న "అతడే" కాదు. నవల రాసిన అగ్ని శ్రీధర్ ఎవరా అని కొంచెం వెతికి తెలుసుకున్నా. అగ్ని శ్రీధర్ గారంటే కూడా అభిమానం పెరిగింది. ఏంటో ?










‘‘క్రిమినల్సూ, ప్రొఫెషనల్ కిల్లర్సూ కూడా మన లాంటి మనుషులేననే అవగాహనని కలిగించింది తెగింపు నవల’’ అంది మా అమ్మాయి జ్యోతి. అన్నిటికన్నా పెద్ద నేరం నేరస్థుల పట్ల ఫెలో ఫీలింగ్ లేకపోవడమే. మనకీ క్రిమినల్సుకీ తేడా పర్సంటేజిలోనే. ‘తెగింపు’లో చంపే వ్యక్తి, చంపబడే వ్యక్తి ఎదురుగా కూర్చొని గుండె తలుపులు తెరుచుకునే తీరు విశిష్టమైనది. కృష్ణార్జునుల సంభాషణ కన్నా గొప్పది అంటారు రాణి శివశంకరశర్మ

సృజన్ గారు నిజం చెప్పొద్దూ .. అగ్ని శ్రీధర్ గారు కన్నడలో ఎలా రాసారో కాని మీ తెలుగు అనువాదంలో " తెగింపు" చాలా స్పష్టంగా మీ రచనలాగే వుంది. నాకు మీరు ఈ పుస్తకం పంపకపోతే ఎంత మిస్ అయిపోయేదాన్నో.. మీకు నా కృతజ్ఞతలు. మీరు మరిన్ని రచనలు చేయాలని మంచి పుస్తకాల్ని మాకు స్నేహితులుగా ఇవ్వాలని కోరుకుంటున్నాను .

మెర్సీ మార్గరెట్ 15/1/2015