Friday, August 4, 2017

వీడు ఆరడుగుల బుల్లెట్టు అన్న పాటలోని ఆ పాదం విన్నప్పుడు అరె భలే బాగుందే అనిపించింది.

అయితే ఇవ్వాళ ఈ కవిత చదివాక 1960 లలోనే చైనాలో మిలటరీ దుస్తుల్ని వేసుకుని ట్రైనింగ్ గ్రౌండ్ కి వచ్చిన మహిళ ని ఉద్దేశించి "ఐదడుగుల రైఫిల్" అని మావో సె-తుంగ్ రాయడం చూసి చాలా ఆశ్చర్యం వేసింది. యాభైయేళ్ల క్రితమే ఆడవాళ్లకు ఎన్నో ఆంక్షలున్న సమయంలో మావో సమదృష్టి కనపడ్డం గురించి మాడ్రన్ పోయెట్రీ దాటి ముందు కొచ్చి రాయడం గురించి ఆలోచించాల్సి వచ్చింది.

మావో సె-తుంగ్ రాసిన కవిత కి బాణీ ని కూర్చి పాటలా విడుదల చేయగా 1960-70 ల మధ్య ఆ పాట బహుళ ప్రజాదరణ పొందిందట..

A poem written by Mao Tse-tung glorifying women in military uniform was set to music and became one of the popular songs in the 1960s and 1970s. It went roughly as: Spirited and attractive, with a five feet rifle/arriving at the training ground with the first rays of morning sunshine/how magnificently ambitious Chinese women are/they prefer military uniforms to feminine clothes...!!!

" బెల్లా చావ్ " ఉద్యమగీతం

మనవారు ఖూనీ చేసిన అధ్బుతమైన పాట ‘బెల్లా చావ్’. Beera Ashok గారు చెప్పేవరకు దాని గురించి తెలియదు. థాంక్ యు అశోక్ సర్.

‘బెల్లా చావ్’. ఒక ఇటాలియన్ జానపద గీతం . తరువాత విప్లవ గీతంగా మారింది.… “బెల్ల చావ్ (Bella Ciao)” . రెండవ ప్రపంచ యుద్ద కాలములో యాంటీ- ఫాసిస్ట్ ఇటాలియన్ రెసిస్టన్స్ ఉద్యమం పాడుకున్న పాట. నాజీలకు, ఫాసిస్టులకు వ్యతిరేకంగా జరిగిన ఉద్యమానికి చెందిన గీతం. దాదాపుగా 28 భాషల్లో రికార్డు చేయబడిన గీతం. (In addition to the original Italian, the song has been recorded by various artists in many different languages, including Breton, Catalan, Chinese, Croatian, Danish, English, Esperanto, Finnish, German, Hungarian, Japanese, Persian, Kurdish, Norwegian, Russian, Serbian, Slovenian, Spanish, Tagalog,Telugu Thai, Tibetan, Turkish, and Ukrainian )
దాని ఇంగ్లిష్ అనువాదం
One morning I woke up
goodbye my Beautiful, goodbye my Beautiful, goodbye my Beautiful, goodbye
one morning I woke up
and I found the invader (that means the German troups).
Oh partisan (I guess it's a litterary translation: partigiano means Italian fighter of the Resistenza) take me away
goodbye my Beautiful, goodbye my Beautiful, goodbye my Beautiful, goodbye
oh partisan take me away
that I'm feeling like dieing
And if I die as partisan
goodbye my Beautiful, goodbye my Beautiful, goodbye my Beautiful, goodbye
and if I die as partisan
you must bury me
You will bury me over there, on the mountain
goodbye my Beautiful, goodbye my Beautiful, goodbye my Beautiful, goodbye
you will bury me over there on the mountain
under the shadow of a wonderful flower
And all the people passing by
goodbye my Beautiful, goodbye my Beautiful, goodbye my Beautiful, goodbye
and all the people passing by
will say "what a wonderful flower!"
And this is the flower of the partisan
goodbye my Beautiful, goodbye my Beautiful, goodbye my Beautiful, goodbye
dead for our freedom
and this is the flower of the partisan
dead for our freedom
ఏ భాషలోకి వెళ్ళినా దాని స్పూర్తిని చెడగొట్ట కుండా అనువదించుకున్నారు. కాని మన తెలుగులో పూరీ జగన్నాద్ దర్శకత్వం వహించిన సినిమా లో " ఒ పిల్లా చావ్ పిల్లా చావ్ అంటూ " నాశనం పట్టించారు.

ఆ పాటకు నా స్వేచ్ఛానువాదం
........................................................
ఒక రోజు నేను నిద్రలేస్తాను
ఓ పిల్ల ఇక సెలవు ఇక సెలవు ఇక సెలవు
ఒక రోజు నేను నిద్ర లేస్తాను
కాని నన్ను నేను జర్మన్ ల దళంలో చూసుకుంటాను

ఓ ఇటలీ సైనికుడా
వీళ్ళ నుంచి నన్ను విడిపించి తీసుకెళ్ళు
ఓ పిల్ల నీకిక సెలవు ఇక సెలవు ఇక సెలవు
సైనికుడా నన్ను తీసుకెళ్ళు తీసుకెళ్ళు
నేను చచ్చిపోతున్నాను

ఒక వేళ నేను జర్మన్ దళంలోనే ఉండి చనిపోతే
ఓ పిల్ల నువ్వే నన్ను సమాధి చేయాలి
ఇక సెలవు ఇక సెలవు ఇక సెలవు ఓ పిల్ల
నేను జర్మన్ దళంలో ఉండి చనిపోతే
నువ్వే నన్ను సమాధి చేయాలి
పిల్ల నీకిక సెలవు ఇక సెలవు ఇక సెలవు

నువ్వు నన్ను ఆ పర్వతం మీద సమాధి చెయ్యి
ఓ పిల్ల
ఆ పర్వతం మీద అందమైన పూవు నీడలో
నన్ను సమాధి చెయ్యి
ఓ పిల్ల ఇక సెలవు ఇక సెలవు ఇక సెలవు

దాటి వెళ్ళే వాళ్ళందరూ
ఓ పిల్ల
నన్ను దాటి వెళ్ళే వాళ్ళందరూ
నన్ను చూసి ఎంతందమైన పూవు అనాలి
ఓ పిల్ల ఇక సెలవు ఇక సెలవు ఇక సెలవు
ఓ పిల్లా వాళ్ళందరూ నన్ను ఎంతందమైన పూవు అనాలి

ఈ జర్మన్ దళంలో వీరుడు
జాతి విముక్తి కోసం చనిపోయాడు
ఓ పిల్ల ఈ జర్మన్ దళంలో లాక్కోబడ్డ వీరుడే
ఆ అందమైన పూవు
ఓ పిల్లా అతడు జాతి విముక్తి కోసం అమరుడైన వీరుడు
ఇక సెలవు ఇక సెలవు ఇక సెలవుఓ పిల్ల
ఇక సెలవు

Sunday, March 20, 2016

‘గ్వంతనమేర ’ ఇప్పుడు నా పాట..!

అప్పుడప్పుడే అస్తమించడానికి సిద్ధపడుతున్నాడు సూర్యుడు. సూర్యుని వెనకే వాళ్ళు నడుస్తున్నట్టున్నారు. వాళ్ళని గమనిస్తూ వాళ్లకి కొంత దూరంలో నేను. ఎటు చూసినా చెరుకుగడల తీపి వాసన. వేపుగా పెరిగిన చెరుకు తోటల్లో వాళ్ళేం మాట్లాడుకుంటున్నారో వినాలన్న ఆసక్తి నాది.

ఒకాయనేమో నెత్తి మీద టోపీ , నీలి రంగు జాకెట్ , చెవులను కప్పేస్తూ పెరిగిన జాలు లాంటి ఎరుపు రంగు జుట్టు , పెరిగిన గడ్డం , నోటిలో సిగార్తో గుప్పు గుప్పున పొగలొదులుతూ నడుస్తుంటే, మరొకాయన రెండు భుజాలకు తగిలించుకున్న బ్యాగు, మెడలో ASA అని రాసున్న నీలి రంగు కండవా , ఉంగరాల జుట్టుతో ఆకాశంలోని నక్షత్రాలను చూపిస్తూ మాట్లాడుతున్నాడు. గుప్పుగుప్పున పొగలొదులుతున్న అతని పేరు వింటే సామ్రాజ్యవాదుల గుండెల్లో భయం ప్రతిధ్వనిస్తుంది. ఆయన చేతికందిన చెరుకు గడని కోసి మధ్యలో విరిచి భుజాలకు సంచి తగిలించుకున్న కుర్రాడికి తినమని ఇస్తూ మాట్లాడుకుంటున్నారు. నవ్వు కుంటున్నారు. విశ్వం గురించి ఆ కుర్రాడు చెబుతుంటే వింటూ పక్కనున్నాయన పాబ్లో నెరుడా కవిత్వాన్ని ప్రేమగా ఆ కుర్రానికి చెబుతున్నాడు. అవును వాళ్ళని నేను పోల్చుకున్నాను . సామ్రాజ్య వాదుల గుండెల్లో గుబులు పుట్టించి" గుండెల్లో కవిత్వం చేతుల్లో ఆయుధంతో " సంచరించే అతడు చేగువేరా, అతనితో నడుస్తూ నక్షత్రాల ధూళి గురించి మాట్లాడుతూ విశ్వరహస్యాలను చర్చిస్తున్న ఆ కుర్రాడు మొన్న అమరుడయ్యాడే ఆ రోహిత్ . ఇద్దరూ సూర్యుని వెనకే నడుస్తూ వెళ్తున్నారు. నేను వాళ్ళని పిలిచాను. ఇంకా ఇంకా వాళ్ళ మాటల్ని .. నాకు గుర్తుగా ఇచ్చి వెళ్ళమని పిలుస్తున్నాను . కాని వాళ్ళు ఆగట్లేదు . నేను వాళ్ళను కేకేస్తూ పిలుస్తూనే వున్నాను కానీ .. కానీ .. వెంటనే నాకు మెళకువొచ్చింది. నిద్ర నుంచి గభాలున లేచి మరో సారి చదువుతూ నిద్రలో వదిలేసినా పుస్తకాన్ని వెతుకుతూ "ఛే "ఎక్కడ ? యేడి? అని వెతుక్కుంటుంటే? సురేష్ నా పక్కనే వున్న " నాలోని రాగం క్యూబా " అనే పుస్తకం తీసి - తీసుకో అంటూ -ఇచ్చాడు. ఇదంతా కలేనా ? అవును కలే . " చే " తో పాటు "రోహిత్ వేముల " కూడా నా కలలో ?. ఎందుకు అంటే ? ఆశ్చర్యం మేమి లేదనిపించింది. నాలోని రాగం క్యూబా " రెండవసారి చదువుతూ ఫిడేల్ క్యాస్ట్రో ని , క్యూబన్లని, చేగువేరాని ప్రేమించడం అభిమానించడం మొదలైంది. ఇంతలో రోహిత్ మరణం. చావును ఇష్టంగా కౌగలించుకున్న అతడి ధైర్యం, కులపీడనకు గురై జీవితాన్ని కోల్పోతున్నానన్న ఆందోళన , తరతరాల పీడనలో తనవారిని గురించిన బాధ అతని మరణం ఇవన్నీ హృదయాన్ని కలచివేసాయ్. ఆ ఇద్దరూ తమ జీవితాల్ని సారవంతంగా సమాజంలో మేలుకొలుపు కలిగించడానికి త్యాగం చేసి నాకు ఇష్టమైన వాళ్లైయారు. నా గుండెల్లో చెరగని ముద్ర వేసారు . జి. ఎన్ . మోహన్ గారి " నాలోని రాగం క్యూబా " ఇప్పుడు నాలోని రాగం కూడా అయ్యింది. క్యూబా నన్ను కూడా తనలోనికి ఆహ్వానించినట్టు అనిపించింది. హవానా పట్టణంలో నన్ను నడిపిస్తూ హెమింగ్వే కథలను నాకు కూడా చెబుతూ తమ చెరుకు తోటల గుండా నను తీసుకుని వెళ్లి చిరిగిన గుడ్డలతో కుట్టుకున్న తమ దేశ జెండాను నాకు బహుమానంగా ఇచ్చినట్టు అనిపించింది. ఈ పుస్తకం మీరు పంపక పొతే ఎంత మిస్ అయ్యుండేదాన్ని సృజన్ గారు. మీ అనువాదం నాకు అనువాదం లా అనిపించనే లేదు . మీ కళ్ళతో మీరు చూసిన క్యూబాని నాకు పరిచయం చేసినట్టు అనిపించింది. ఇంకో విషయం చెప్పనా మీరు కూడా మోహన్ గారిలా , నాలా క్యూబాని మీ లోని రాగంగా మార్చుకున్నారేమో అనిపించింది. " నాలోని రాగం క్యూబా " నాకో పచ్చని కలని చూపించింది . పోరాడి పడి లేచే అలల్లా క్యూబా సామ్రాజ్యవాది అమెరికా చేతుల్లో ఓడిపోవడం ఇష్టంలేక యుద్ధం చేస్తూ నిలబడడం ఆనందాన్ని కలిగించింది. జాతీయతను కాపాడుకోడానికి ప్రతి క్యూబా పౌరుడు తమని తాము దేశానికి అర్పించుకున్న నిజాయితీ , పోరాట పటిమ, గుండెని తట్టింది. అమెరికాని నగ్నంగా నిలబెట్టి చూపించిన ఈ పుస్తకం నాకు ప్రియమైన నేస్తమైంది. సామ్రాజ్యవాదాన్ని ఎదిరించడమే కాదు జీవితంలోని ప్రతి సంఘటనను ఎదుర్కొని నిలబడమనే స్ఫూర్తి నిచ్చింది. రోహిత్ వేముల లాంటి ఒక అమరన్ని నాకు చూపించి ఇన్ని రోజులుగా నిద్రపోతున్న మా సోమరితనంపై కొరడా విసిరి జాగృతం చేసిన వీరునిగా నిలబెట్టిన ఈ కాలంలో ఈ పుస్తకం చే ని రోహిత్ ని వాళ్ళ ప్రపంచాల్ని అర్ధం చేసుకునే వీలు కల్పించింది. నిజమే కలలు చాలా ఖరీదైనవి. స్వప్నించలేని వాడు విప్లవాలు చేయలేడు. దేశాన్ని జనాన్ని విముక్తం చేయలేడు. ఆదిపత్యాల మీద, దోపిడీ మీద , సామ్రాజ్యవాదం -సామ్రాజ్య వాద విస్తరణ మీద , దాని సంస్కృతి మీద నిరంతరం యుద్ధం చేసిన దేశాలకి క్యూబా ఒక ప్రతీక . ఇలాంటివి ఎన్ని చదివి రోహిత్ తనని తానూ జాగృతం చేసుకున్నాడో కదా అని రోహిత్ ని అర్ధం చేసుకునేందుకు ఈ పుస్తకం నాకు ఎంత ఉపయోగపడిందో చెప్పలేను. అణగదొక్కబడుతున్న క్యూబన్ ప్రజలలో ఒకడిగా కలిసిపోయి రోహిత్ నను చూస్తున్నట్టు అనిపించింది ..! క్షమించండి ఇక పుస్తకం గురించే మాట్లాడతాను . " ఒక స్వప్న సంచలనాన్ని రికార్డు చేసినట్టు , గొప్ప కైపుతో ,మగ్నతతో, ఆనందంతో, ఆరాధనతో లోకానికి క్యూబాను ఎత్తిచూపాడు మోహన్ " - అని శివారెడ్డి గారు ముందు మాట రాస్తూ అన్నారు. నిజమే భారతదేశం పేరు చదివినప్పుడల్లా రోమాలు నిక్కబొడుచుకోవడం. కృతజ్ఞతతో కూడిన ఫిడేల్ క్యాస్ట్రో మాటలు చదివేప్పుడు హృదయం ద్రవించి నీరుకారడం. యుద్దాలకోసం క్యూబన్లు సిద్ధ పడ్డ తీరు చదివి అమెరికా మీద కోపం రావడం సహజంగా జరిగిపోతాయి. నిజం చెప్పొద్దు అమెరికా మీద నాకెంత కోపం వచ్చిందంటే పుస్తకం చదివాక సురేష్ తో అన్నా కదా మనం అవకాశం దొరికినా అమెరికాకి వెళ్లొద్దు అని . అంత పెద్ద దేశం ఎలా క్యూబాని గుప్పిట్లోకి తీసుకోడానికి విశ్వప్రయత్నాలు చేసిందో చదివితే ఎవరికైనా కోపం వస్తుంది. జి. ఎన్. మోహన్ గారు ఒక జర్నలిస్టు , కవి , అనువాదకులు కావడం వల్లనేమో ఈ పుస్తకం ఏదో కవరేజ్ చదివినట్టుగానో , డాక్యుమెంట్ చదివినట్టు గానో కాకుండా కవితాత్మకంగా వుంటుంది. తెలుగులో అనుసృజన చేసిన సృజన్ గారు ఆ శైలిని అంతే బాగా తర్జుమా చేసి ఉండకపోతే ఈ మాటని శివారెడ్డి గారు -" ఎంతో సమ్మోహనభరితంగా గొప్ప ప్రేమతో, గొప్ప ఉద్వేగంతో రాసిన వచన కావ్యమిది -"అని ఎలా అనేవారు ?

యే పుస్తకం చదవడం మొదలు పెట్టినా ముందుమాటలను కూలంకషంగా చదవడం అలవాటు నాకు. ఈ పుస్తకాన్ని కూడా తెరిచి ఆయనను గురించిన వాఖ్యాల్ని ఆ తరువాత ఆయన " నాలోని రాగం క్యూబా " కి పరిచయంగా రాసుకున్న ముందు మాటని చదివితే కొన్ని పాదాలు ఎంత నచ్చాయో చెప్పలేను. జి. ఎన్ . మోహన్ గారు "ఎక్కుండి" అనే కవి గారు రాసిన మాటలతో మొదలు పెడుతూ "భరిణెలో మిధిల" అంటారు . - " ఎప్పుడైనా ఒక్కసారి నేను మిధిలకెళ్ళి జనక మహారాజు పొలంనుండి మట్టి తెస్తాను . దున్నిన ప్రతిచోట ఆడపిల్లలే దొరికే ఆ మిధిలను ఒక్కసారి చూడాలి . " అంటూ అక్కడే హృదయానికి హత్తుకుపోయేది ఈ పుస్తకం అని చెప్పకనే చెబుతారు. ఒక్క రూపాయి ఇచ్చినందుకు ఆ దేశం ఒక్క రూపాయి దేశంగా తన హృదయాన్ని ఎలా ఆక్రమించి రాగమైందో, మన్సూర్ గారి సంగీతంలా , పి. టి. ఉష పరుగులా , జి.ఆర్ విశ్వనాథ్ మంత్రందండం బ్యాట్ లా , అమ్మజ్ఞాపకాల్లా , జానపద కథల్లా, సారంగి తంత్రుల్లా, క్యూబా జి.ఎన్. మోహన్ లోని రాగంగా ఎలా మారిందనేది చదివితే ఆ రాగం మిమ్మల్ని కూడా నిలవనీయదు సుమా ..! జాగ్రత్త. జోస్మార్టి విమానాశ్రయం నుంచి నిరాభరణ సుందరి అయిన క్యూబాని చూసి రచయిత ఎలా మనసు పారేసుకున్నారో ,అక్కడ జరుగిన "ఉన్ ఫెస్టివల్" కి హాజరై ఆ యాత్రా జ్ఞాపకాలని క్యూబా చరిత్రని కలిపి చెప్పడం హాయిగా సాగే కవిత్వం లాగే అనిపిస్తుంది . " అమ్మా మా పిల్లోడిని గాని , పిల్లని గాని చూసారా అని " 30 వేల మంది పిల్లల్ని పోగొట్టుకున్న తల్లులు ఆ అర్జెంటీనా కన్నీటి సంఘటన ఇంతవరకు వాళ్ళ పిల్లలు బ్రతికున్నారో చనిపోయారో కూడా తెలియని స్థితిని చెప్పమంటూ గుర్తు సుకుంటూ ఆ తల్లులు అలా అడగడం కలచి వేస్తుంది. కాఫీ లో పాలు కలుపుకుని తాగడంలో బ్రిటీష్ వారు నేర్పివెళ్ళిన అలవాటు మనకి . దానితో పాటు మరిన్ని అలవాట్లు , యూ ఇంగిలీస్ , బ్లడీ బ్రిటీస్ -" అని రచయిత చాలా అలవాట్లను వదిలివేయలేని మన సోమరితనంపై చురక "కాఫీ విత్ మిల్క్ ప్లీస్ " అనే అధ్యాయంలో చదివి మనం కూడా తలదిన్చుకుంటాం. అమెరికాకి 90 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉంటూ 12 లక్షల పై చిలుకు జనాభాతో 500 ఏళ్ళ పోరాట చరిత గలిగిన చిన్న దేశం ఇంకా అమెరికా చేతుల్లో ఎలా పీడిమ్పబడుతుందో , వాళ్ళని ఆర్ధికంగా, రాజకీయంగా కూలదోసినా రసాయనాల దాడి జరుగినా ఎదుర్కొని పోరాడి ఎలా నిలబడ్డారో స్పష్టంగా రాస్తారు రచయిత. రూపాయి ఖర్చు కూడా చేయకుండా వార్తా సంస్థలు ఎలా వార్తల్ని రాస్తున్నాయో చెబుతూ అమెరికన్ ప్రెస్ నుంచి వార్తల్ని కొని అచ్చేసి, అమెరికా ఏదైతే ప్రపంచానికి చెప్పాలని అనుకుంటుందో దాన్ని ఎలా ప్రచారం చేసుకుంటుందో చెబుతూ సోమరిపోతులైన జర్నలిస్టులను, వార్తా సంస్థలని దులిపేస్తారు మోహన్ గారు. " హస్తలా విక్టోరియా సియంప్రే "- అంటే " గెలుపు సాధించే వరకు .. నేను మీ వాడినే " అన్న "చే గువేరా " చివరిగా క్యాస్ట్రో కి రాసిన మాటల్ని గుర్తు చేస్తూ రాసిన అధ్యాయం. 

ప్రేమలేనప్పుడు అనే చివరి అధ్యాయం చదువుతుంటే పుస్తకం ముగించే ముందు మరోసారి గట్టిగ క్యూబని గుండెకు హత్తుకోవాలనిపిస్తుంది. "గ్వంతనమేర పాట" ఇప్పడు నా పాటైంది .. ఈ వారం రోజులుగా నా నోట్లో నానుతూనే వుంది. మీరు కూడా చదవండి మిమ్మల్ని కూడా ఈ పుస్తకం కట్టి పడేస్తుంది. మీలోని రాగమై కొద్దిగా నైనా సామ్రాజ్యవాద భూతంపై ఎలా తిరగబడాలో, క్యూబన్లలా జాతి జాతంతా ఐక్యంగా ఎలా వుండగలిగారో తెలియజేస్తుంది. మంచి పుస్తకాన్ని నాకిచ్చి చదవమని ప్రోత్సహించిన సృజన్ గారికి ఎన్నెన్నో థాంక్సులు .. మెర్సీ మార్గరెట్ 24 -1 -2016



Friday, January 15, 2016

మరణం కళ్ళలోకి సూటిగా ..!

సాయంత్రం ఆరవుతుంది. ఉదయానికి సాయంత్రానికి రాత్రికి తేడా లేకుండా చలి. నిన్నటి రోజు ఇంకొంచెం ఎక్కువే. బయటి వాతావరణం లోపలి వాతావరణాన్ని అదుపులోకి తీసుకుంటుందా ? లేక లోపలి వాతావరణం ఇదేంటని నిలదీయకుండా అదే మునగదీసుకుని గాజు అద్దంపై మంచు బిందువుల్లా జారిపోడానికి ఇష్టపడుతుందా ? ఏమో ..?

బాధ ఎలా వుంటుంది అంటే ఏమని చెప్తాం ? బాధ అంటేనే ఆమడ దూరంలో ఉంటాం. కోరి కోరి బాధను ఎవరమైనా ఇష్టపడతామా ? మార్చుకునే అవకాశమే ఉంటే మా బాధను మీరు తీసుకోండి. మీ సంతోషాన్ని మాకివ్వండని అడుకున్నే వాళ్ళం కదా . ఒక వేళ బాధను మూటగట్టి పక్కన పెట్టె అవకాశమే వుంటే ఎంచక్కా మూట దించినట్టు బాధను దించేసుకునే వాళ్ళం. కాని ఇది దిన్చేసుకోవాలి అని అనిపించని బాధ.

ఎందుకో ఈ రెండు రోజులుగా నాకు ఈ బాధ నచ్చుతుంది. ప్రేమలో ఎదురు చూసే వాళ్లకు బాధ తీయగా వుంటుంది ..విరహాగ్ని లో కొట్టుమిట్టాడే వాళ్లకు కూడ అని అంటారు . కాని "ఈ బాధ" దాని తాలుక ఈ నొప్పి అలాంటిది కాదు. మళ్ళీ మళ్ళీ తీసుకోవాలని అనిపించే బాధ. చావుతో నీవంటే నాకు భయం లేదు అని చెపుతూనే ప్రేమించి నమ్మిన వ్యక్తిని వదిలి వెళుతున్నానే అని మూలిగే బాధ.

కళ్ళ ముందు చావు కూర్చుంటే ఎలా వుంటుంది ఎవరికైనా ? కూర్చున్నది కూర్చోక - ' రా..! నిన్ను తీసుకెళ్తా ' అంటే ఎవరమైనా ఏం చేస్తాం? చంగున అక్కడి నుండి దూకి లేని రెక్కలుంటే బాగుండుననో అందకుండా దౌడు తీయగల కాళ్ళు లేవే అని ఆలోచిస్తూ పరుగెత్తడం చేస్తాం. కాని ఇదేంటి. ఇంత సమాధానంగా చావును ఎదుర్కొన్న అతని బాధను మళ్ళీ మళ్ళీ అనుభవించాలని అనుకోవడం. ఆ బాధని మళ్ళీ మళ్ళీ గాయం చేయమని హత్తుకోవడం ఎంత పిచ్చితనం కదా.

ఇదంతా ఎందుకు చెపుతున్నాన్నా.. నిన్నొక పుస్తకం చదివా అదొక నవల . లా చదివి అండర్ వరల్డ్ లో అడుగు పెట్టి , గ్యాంగ్ వార్లకి నాయకత్వం వహించి . ఇలాంటి ఎన్నో సంఘటనలని చూసిన వ్యక్తి రాసిన నవల.

ఎన్నో పుస్తకాలు చదువుతుంటాం. చదివిన పుస్తకాలన్నీ వెంటపడతాయా ? ఏవో కొన్ని అలా మనతోనే నడుస్తుంటాయి. వాటిలో ఈ పుస్తకం ఒకటి. చదివేప్పుడు నన్ను నేను మర్చిపోయి ఆ పదాల వెంట వాక్యాల వెంట కళ్ళను పరుగుతీయించే ఆ మనిషి వెంట నడిచా " అతడు " అంత తాపీగా చావును ఎదుర్కోవడానికి ఇష్టపడుతుంటే శ్రీధర్ లాగే నాకు అతడిపై కోపమొచ్చింది. ఏం జరుగుతుందో అన్న ఉత్కంట. శ్రీధర్ ఎవరూ అని అడగాలనుందా .. ? " అతడిని చంపబోయే వ్యక్తి . అతడి చావు. నిజంగా జరిగిన ఈ సంఘటనకి సాక్షి .ఆ ఉత్కంట నా వేళ్ళను చెంపలపై పోనిచ్చి ఎండిన మొటిమలను గిల్లిస్తుంటే తెలియకుండానే ఇంకా పక్కురాని మొటిమను గిల్లేసుకున్నా. ఒక వైపు రక్తం.. దాన్ని పక్కనే ఉన్న గుడ్డకి తుడుచుకుంటున్నానా కాని చదవడం మాత్రం ఆపాలనిపించలేదు. చదవడం ఆపేస్తే " అతడి " చూపులని , అతడి మాటలని నేను మిస్ అయిపోతానేమో అన్న ఆత్రుత. అతడు బ్రతికుంటే బాగుండు అనిపించింది. అతడి ప్రాణం ముందు నా మొటిమ ఒక లెక్కా అనిపించింది. రశ్మీతో అతడి జీవితం ఆనందంగా ఉంటే బాగుండుననిపించింది. అతడు తప్పించుకుపొతే బాగుండు నని శ్రీధర్ లాగే నాకు అనిపించింది.

అసలు చావు ముందు కూర్చుని , చావబోయే వ్యక్తి చావుతో హృదయాన్ని విప్పి మాట్లాడుకోవదమేంటి. చావు నిజం. మనిషీ నిజం . చుట్టూ జరిగే పరిస్థితులు, వాతావరణమే నిజం అబద్ధంగా , అబద్ధమైనది నిజంగా అనిపిస్తుందేమో ఆ బాస్ లాగా. అతడూ హత్యలు చేసిన నేరగాడు కిల్లరే కావచ్చు. చీకటి రాజ్యంలో చావుకు , వెలుతురు లో బ్రతికే వాళ్లకి చావు ఒకటేలా ఉన్నా మానసిక సంఘర్షణలు వాళ్ళు చావును స్వీకరించే పధ్ధతి ఎంత వేరుగా వుంటుందో తెలుస్తుంది.

పుస్తకం చదివి ఊరుకోవచ్చుగా.. ఊహు ఆ కథని తీసుకుని చేసిన సినిమాని చూశా " ఎదెగారికే ". అది ముందే చదివానన్న విషయం జ్ఞాపకానికి వచ్చినా " అతడి " ముఖం , ఆ బాధ తీసుకునేప్పుడు అతడి హావ భావాలు చూస్తూ అతడి బాధను మళ్ళీ తీసుకోవాలని అనిపించింది ఎందుకో నా పిచ్చి కాకపొతే. ఇలా ఆ బాధ గురించి ఇక్కడ రాయకపోతే " అతడి " చూపులు , చావు కనికరించాలని అనుకున్నా వద్దని అతడు వదిలేసుకున్న ప్రాణం విలువ రశ్మీ కోసమేగా అని నేను జడ్జ్ చేసే ప్రయత్నాలు ఇంకా కొన్ని రోజులు నన్ను వెంటాడతాయి. అందుకే ఇలా రాసి ఆ బాధను ఈ గోడకి గుచ్చేస్తున్నా.

నవల లో వున్న "అతడే" కాదు. నవల రాసిన అగ్ని శ్రీధర్ ఎవరా అని కొంచెం వెతికి తెలుసుకున్నా. అగ్ని శ్రీధర్ గారంటే కూడా అభిమానం పెరిగింది. ఏంటో ?










‘‘క్రిమినల్సూ, ప్రొఫెషనల్ కిల్లర్సూ కూడా మన లాంటి మనుషులేననే అవగాహనని కలిగించింది తెగింపు నవల’’ అంది మా అమ్మాయి జ్యోతి. అన్నిటికన్నా పెద్ద నేరం నేరస్థుల పట్ల ఫెలో ఫీలింగ్ లేకపోవడమే. మనకీ క్రిమినల్సుకీ తేడా పర్సంటేజిలోనే. ‘తెగింపు’లో చంపే వ్యక్తి, చంపబడే వ్యక్తి ఎదురుగా కూర్చొని గుండె తలుపులు తెరుచుకునే తీరు విశిష్టమైనది. కృష్ణార్జునుల సంభాషణ కన్నా గొప్పది అంటారు రాణి శివశంకరశర్మ

సృజన్ గారు నిజం చెప్పొద్దూ .. అగ్ని శ్రీధర్ గారు కన్నడలో ఎలా రాసారో కాని మీ తెలుగు అనువాదంలో " తెగింపు" చాలా స్పష్టంగా మీ రచనలాగే వుంది. నాకు మీరు ఈ పుస్తకం పంపకపోతే ఎంత మిస్ అయిపోయేదాన్నో.. మీకు నా కృతజ్ఞతలు. మీరు మరిన్ని రచనలు చేయాలని మంచి పుస్తకాల్ని మాకు స్నేహితులుగా ఇవ్వాలని కోరుకుంటున్నాను .

మెర్సీ మార్గరెట్ 15/1/2015

Thursday, November 12, 2015

రబియా-అల్ - బస్రి 717-801

అన్వేషణ ఎప్పుడూ మంచిదే. అయితే అన్వేషణ ఫలిస్తే కావాలనుకున్నది పొందుకుంటాం. లేదంటే మనల్ని అటో ఇటో వెళ్లి వెతుక్కోమనే స్వరం కనుక్కుంటాం. ఈ రోజు సూఫీ కవిత్వం గురించి చదువుతుంటే "soofi mysitical poetry" దొరికింది. చదవడం చదవడమే రబియా-అల్ - బస్రి గురించి. నాకు నచ్చేసాయి .అందుకే నాకు వచ్చినట్టు అనువాదం చేసుకున్నాను. మళ్ళీ చదువుకోవచ్చని. ఏమో షేర్ చేస్తే మీకు కూడా నచ్చక పోదా అని షేర్ చేస్తున్నాను. ( కవిత్వానికి ఆధ్యాత్మికతకి అన్నిటికన్నా ముందు సంబంధం ఏర్పడిందా అని అనిపిస్తుంది )   రబియా బస్రి మార్మికసూఫీ కవిత్వం చెప్పిన వారిలో రబియా బస్రి ఒకరు. మార్మిక సూఫీ కవిత్వాన్ని అందించిన మొదటి కవయిత్రి ఈమె. రబియా నిరుపేద కుటుంబంలో పుట్టారు. ఆమె బస్రాకి చెందిన సూఫీ హసన్ అనుయాయి . ( సూఫీ హసన్ ఎవరా అని గూగుల్ చేసి చూసినప్పుడు అతని గురించి ఎన్నో ఆశ్చర్యం కలిగించే విషయాలు తెలిసాయి ). తనని తాను దేవుని పరిచారికగా సమర్పించుకున్న సన్యాసిని రబియా. ఆమె ఆధ్యాత్మిక జీవితం గురించి , తనకున్న దైవభక్తి గురించి అందరూ ఆమెని కొనియాడేవారు. సమయం దొరికినప్పుడల్లా ఆమె గురించి చెప్పుకునే వారు. ఒక సన్యాసిగా, తపస్విగా గడిపిన దానికన్నా ఆమెకి ప్రేమ మీద వున్న భావన గురించి అందునా దైవీక సంబంధమైన ప్రేమ గురించి ఆమె పంచుకున్న విషయాలు అతివిలువైనవి. ఆ భావనలే ఆమెని ఇప్పటి వరకు గుర్తుంచుకునేలా చేసింది అనడంలో సందేహం లేదు. మొదటి తరం సూఫీ కవయిత్రిగా ఆమె తెలుసుకున్న కలిగివున్న దైవిక ప్రేమ భావన అప్పటి వరకూ ఎవరికీ లేదు. - " దేవునికి భయపడాలి కాబట్టి ప్రేమించాలి. అని ముందు తరం సూఫీలు చెప్పినట్టుగా కాక దేవుణ్ణి దేవునిగానే స్వీకరించి అంగీకరించి ప్రేమించాలి అని" రబియా అంటారు . 

1. నాలో చేరిన నువ్వు

నాలోకి నిన్ను  మళ్ళీ మళ్ళీ చేర్చుతూనే వున్నావు  ఎల్లవేళలా నా ప్రియాతిప్రియమైన స్నేహితుడా ఎంతగా అంటే నేను ఏది మాట్లాడినా నీ గురించే మాట్లాడేంత నేను మౌనంగా వున్నా నీ పై అతికాంక్షచే బెంగటిల్లేంత 

2. హృదయానికి హృదయానికీ మధ్య 

ప్రేమలో ఉన్నప్పుడు ఇరుహృదయాలు ఐక్యంగా వుంటాయి మధ్యలో ఏది వుండలేనంతగా మాటలు ప్రేమలో మునిగితేలుతూ ఎంత కాంక్షతో ఎదుటివారిని చేరుతాయో యే బేషజాలు లేక స్వచ్ఛంగా యధార్ధత కలిగిన శుద్ధమైన రుచిగల మాటలు మాట్లాడేవారికే తెలుస్తుంది ఎవరు అసత్యంగా బొంకుతున్నారో ; మీరెవరి ముఖంలోనో బంధించబడ్డప్పుడు ఒక వాస్తవమైన రూపాన్ని వర్ణించమంటే మీరెలా వర్ణిస్తారు? మీరెవరిలో వుంటే వారిలానే కదా

3. రెండు ప్రేమలూనీకిస్తాను

నా రెండు ప్రేమలూ నీకే ఇస్తాను నీ కొరకై పరితపించే ప్రేమ, ప్రేమవైన నువ్వు నాకొరకైన ప్రేమ. నీ కొరకైన నా పరితాపంలో జ్ఞాపకాలు నిన్నే వెతుకుతాయి; ఎందుకంటే త్రోవతప్పిన వేళ నిన్నుచేరేందుకు దిక్సూచి నీ తలపులు అలా అని నేను గొప్ప ప్రేమికని కాదు 
నాలో ఉంటూ నన్ను హత్తుకుని వుండే నీవే,
నీ వల్లే నీవైన ప్రేమే గొప్ప 

4. నిన్ను ఆరాధించేప్పుడు 
నరకానికి భయపడి నిన్ను ఆరాధిస్తే
ఓ ప్రభూ నన్ను నరకాగ్నిలోనే కాల్చెయ్ ; స్వర్గాన్ని ఆశించి నిన్ను ఆరాదిస్తుంటే ప్రభూ ఆ స్వర్గం నాకుండక పోవుగాక ; కానీ ప్రభూ నిన్ను నిన్నుగా ప్రేమిస్తూ నీకై పరితపించి ఆరాధిస్తుంటే గనక స్వామీ ఆ నిత్యత్వం, ఆ అనశ్వరమైన నీ సముఖపు అందం నా నుంచి తీసివేయకు 5. నీ ప్రార్ధనలు 
మీ ప్రార్ధనలు కాంతివంతమైనవి మరి మీ ఆరాధన శాంతియుతమైనది మీ నిద్ర ప్రార్ధన యొక్క శత్రువు జీవితం ఒక పరీక్ష కాని మీ చపలమైన ఆలోచనాతీరుతో ఒక పరీక్ష కాని మీ చపలమైన ఆలోచనాతీరుతో కొద్ది కొద్దిగా మీ ప్రయాణాన్ని నెమ్మదిగా
నీ అస్తిత్వాన్ని తెలియకుండానే కోల్పోతున్నారు
నీ అస్తిత్వాన్ని తెలియకుండానే కోల్పోతున్నారు 6. అరుదైన నిధి
గుండె లో నీ గురించిన ఆశ అరుదైన నిధి  నా నాలుక మీద నీ పేరు తియ్యని పదం మీతో గడిపిన కాలం అది నా జీవితంలోనే ఉత్కృష్టమైన కాలం ; నిన్ను స్మరించకుండా ఈ లోకంలో నేను ఉండగలనా నేను బ్రతికుండగలనా మీ ముఖారవిందం చూడకుండా; నీ దేశం లో నేనొక పరదేశిని నీ ఆరాధికులమధ్య ఒంటరిని స్వామీ ఇదే నే విన్నవించుకుంటున్న విజ్ఞాపనాసారం.  7. నా ఏకాంతమే నా విశ్రాంతస్థితి సహోదరులారా ఒంటరితనంలోనే నాకు విశ్రాంతి దొరుకుతుంది మరియు నా ప్రియులైనవారు ఎల్లప్పుడూ నా సముఖంలోనే వుంటారు ఏవీ నన్ను చలించానివ్వవూ అతని ప్రేమ తప్ప అతని ప్రేమ ద్వారానే ఈ లోకంలో నేను పరీక్షింపబడతాను ఎందుకంటే నేనెటు వెళ్లినా అతని అందం నన్ను వెంటాడుతుంది. నాకు కలిగే ఆనందం , సంతోషం సమస్తం అతని వల్లే నా ఉనికి పారవశ్యమూ అతడే సమస్త సృష్టి నుండి నేను దూరమైనా నాకు బాధ లేదు ఎందుకంటే అతనితో నేనెప్పుడూ ఐక్యమయ్యే వున్నాను ఉంటాను అదే నా ఆకాంక్ష కూడా  8. నా హృదయంలో నివసించండి దేవా ఇంకో రాత్రి గడిచిపోతుంది ఇంకో కొత్త రోజు పుట్టుకొస్తుంది రాత్రి నాకు బాగా గడిచిపోయిందని చెప్పండి దాన్ని బట్టి నా హృదయం నిమ్మళమై ప్రశాంతంగా వుంటాను లేదా ఎలా వృధా చేసుకున్నానో చెపితే కోల్పోయిన దాన్ని బట్టి నీ సముఖంలో రోదించను బాధపడను నేను ప్రమాణపూర్తిగా చెప్పగలను యే రోజైతే నేను మిమ్మల్ని కలిశానో ఆ రోజునుంచే నేను జీవించగలుగుతున్నాను యే రోజైతే మీరు నా స్నేహితులైయ్యారో అప్పటినుండి నేను నిద్ర పోనేలేదు మీరే నన్ను నడిపిస్తున్నారు , మీ గుమ్మం వద్ద నుండి నన్ను తోసివేసినా నేను ప్రమాణం చేసి చెబుతున్నాను మీ నుండి నన్ను ఎవరూ వేరు చేయలేరు ఎందుకంటే నా గుండెలో మీరు సజీవంగా ఉన్నారు

Friday, October 25, 2013

"రాతి కెరటాలు" - గోపి గారి కవిత్వపు ఒడ్డున..
______________________________

__"పగ్గాలు వేసి 
పర్వతాన్ని పడగొట్టకండి
 పద్యంలో ఉన్నాను 
లోకం తలుపులు తీయకండి " |రాతి కెరటాలు - గోపి గారి కవిత్వం | 
సాయంసంధ్యావేళ చెరువు అంచున కాళ్ళు ఊపుతూ కూర్చుని, చల్లని గాలి ఒంటిని స్పృశిస్తూ ఉన్నప్పుడు అస్తమిస్తున్న సూర్యుడి గురించి ఆలోచిస్తూ, మిగిలిన వెలుగును హృదయంలో నింపుకోవాలనే ఆరాటపడుతున్నట్టు కళ్ళు పడే తపనలా అనిపించింది ఈ కవిత్వం " రాతి కెరటాలు ".

నీటి కెరటాలు మనిషిని, మనసును సహజంగానే మెత్తగా తాకుతాయి. కొన్ని జ్ఞాపకాలను మృదువుగా కదిలిస్తాయి. ఇంకొన్ని జ్ఞాపకాలను కడిగేస్తాయి. కాని "రాతి కెరటాలు "అనే టైటిల్ గోపి గారు ఎందుకు ఎంచుకున్నారో ఆయన్నే అడగాలి. కెరటం జ్ఞాపకమైతే, కెరటం అనుభవమైతే, ఆ కెరటం స్వభావం రాయిలా కదలనిది, కదిలినా గాయం చేసేదైతే..?? ఆలోచించాల్సిందే. హృదయంలోంచి ఇలాంటి రాతి కెరటాలు అప్పుడప్పుడు బయటికి వస్తే ఇలాంటి కవిత్వం అవుతుందేమో ..!?నలభై నాలుగు కవితల సంకలనం ఈ "రాతి కెరటాలు "./రాతి గుండెను మించిన నవనీతం మరొకటి లేదు /
/రాయి కదలదు కదిలేది చరిత్రే /
/చరిత్ర ఓ సముద్రం రాయి
ఒక అనాది పడవ 
కదలని రాతివైపు కడలి వచ్చేది తీరమే / 
 ఇవ్వాళా రాయి అతని చేతిలో ఆయుధమయ్యింది - అంటూ
గోపిగారు "రాతి కెరటాలు" అనే శీర్షికతో మొదటి కవిత ప్రారంభించారు .

ఈ కవిత్వపుస్తకంలో . తన మనసును చరిత్రవైపుకు, జ్ఞాపకాల వెంట అడుగులు వేయిస్తూ ఆ జ్ఞాపకాలతో తనకున్న అనుభవాల పరిమళాల్ని కవితల్లో మనకు అందిస్తూ.'కాంతి' కవితలో గుండెకు మట్టికీ పోలికలున్నాయని రెండు స్పందనలే అంటూ -
/రొట్టెను ముట్టుకుంటే తెలిసింది 
ఆకలిదెంత చైతన్యమో !/ అంటూ
 /చెమట చుక్కల్ని చూస్తే అనిపించింది 
జీవకళలు వెదజల్లే శ్రమ సౌరభం ముందు 
చుక్కలు ఎంత కాంతిహీనమో !../ అని 
మనిషిలోని నిజమైన కాంతి మనిషి ఆశించే ఎదురుచూసే కాంతిని గూర్చి తెలియజేస్తారు.

 నన్ను ఆసాంతం ఆకట్టుకున్న కవిత 'మగ్న'______
"పద్యంలో ప్రవేశించాను 
వెనుకకు రావడం కష్టం
ఆకులను నిమిరే గాలి లాగ 
ఆకాశాన్ని అలుముకున్న ఆవేశంలాగ
సముద్రంలో వేలు అద్దుతూ 
సృష్టి గ్రంధంలోని 
ఒక్కో పుటను తెరుస్తున్నాను 
అధ్యయనంలో ఉన్నాను
అలజడి చేయకండి "____ అంటూ సాగుతుందీ కవిత.

ఎంత అందంగా కవి హృదయం, కవితా లోకంలో ఎలా విహరిస్తుందో చెప్తూ అదే తన ప్రపంచంగా ఎలా మారిందో అధ్బుతంగా రాసారు గోపి గారు. 'రాజ గోపురం ఆ రెండు పక్షులు' అన్న కవిత చదివినప్పుడు, మొన్న సిటి లైఫ్ హోటల్ కూలిన సంఘటన యధావిధిగా చూస్తూ రాసారా అన్నట్టు వుంటుంది. అయితే అది 2010లో గాలి గోపురం కూలినప్పుడు రాసిన కవిత. అప్పుడు ఇప్పుడు తరువాత కూడా కవిత ప్రాణంతో ఉందనడానికి ఉదాహరణా అని అనిపించింది.

అలాగే 'ఇల్లు 'అంటూ రాసిన కవిత మనకు మన ఇంటి మీద ప్రేమను పెంచుతుంది. 'బుజ్జిగాడు ' కవిత మరో ఆశ్చర్యం నాకు. ఇంత సున్నితమైన విషయాలను ఆయన ఎంత అధ్బుతంగా రాసారా ?అనిపిస్తుంది. వాళ్ళింట్లో బుజ్జిగాడు ప్రతి ఇంట్లో పారాడిన బుజ్జోల్లను గుర్తుచేస్తుంది. ఆ కవితలోని ఈ పాదాలు చూడండి ________
" పసి నిఘంటువు ముందు 
ముదురు మాటలు 
ముఖం ముడుచుకుంటాయి " __ఈ మాటలు ఆ కవితాసారాన్ని తెలియజేస్తాయి.

''అంక గణితం "అనే కవితలో తనకు కొండతో ఉన్న జ్ఞాపకాలను నెమరు వేసుకుంటూ....
/దీనిపై వ్యాపారపు నీడను పదనివ్వకండి /అని విజ్ఞప్తి చేస్తూ ప్రకృతితో ఆయనకున్న అనుభంధం మనకు కూడా కలిగేలా చేస్తారు గోపి గారు ."నీళ్ళ సీసా " అనే కవిత చదువుతున్నప్పుడు నవ్వు నా పెదాలపై తెలియకుండానే చేరింది. నీళ్ళ సీసాను పట్టించుకొని దానిపై కవిత్వం రాయడం. అది కూడా తన ముద్రను కలిగి ఉండడం నన్ను ఇంకా ఎదో నేర్చుకోవాలని సూచిస్తున్నట్టు అనిపించింది. అందులోని నాలుగు లైన్లు చూడండి ____"బుజ్జి పిల్లిలాగా 
కుందేలు పిల్లలాగా
చంకలో ఒదిగిన సీస 
కలతలు చుట్టు ముట్టినప్పుడు 
వేళ్ళమధ్య నలిగిన సీస 
ఇప్పుడు ఎడారంత ఖాళీతో 
బోసిగా కనిపిస్తుంది అయితేనేమి ??
 నా కవిత్వంతో నింపుతాను 
కన్నీళ్లు కాదుకాని
దాని గోడల నిండా అలాంటి తడి
ఎదో మిగిలే ఉంది."_____అంటారు.. 

'ఆల్కెమీ ' కవితలో కవి అంటారు__'భావాలు ఒక గదిలోంచి మరో గదిలోకి వీచే ప్రాణ వాయువులు' అని . జాలరుల జీవనాన్ని చిత్రేకరిస్తూ 'ఆకాశం సాక్షిగా ' అని సముద్రపుత్రుల సాహసాన్ని కళ్ళకు కడతారు. నిన్న నేడులను జ్ఞాపకం చేసుకుంటూ రాసిన 'వ్యత్యాసం ' కవిత మరో మార్కు. అందులో పాదాలు చూడండి ___"నుదిటి మీది 
చెమట బిందువులను విదిలిస్తే 
నలువైపులా 
ముత్యాల విత్తనాలు రాలేవి" అంటూనే ..
నేటి విలాసవంతమైన జీవితంలో కొట్టుకుపోయే మనిషిని మళ్ళీ దొరికిన్చుకోవాలనే చేసే ప్రయత్నం మనల్ని కూడా అక్కడే ఆగిపోయేలా చేస్తుంది .
/నాకే కాదు నిద్రకు నిద్ర రాదు /.ఎప్పుడు నా దోసిట్లో గుప్పెడు /అక్షరాలూ పెట్టే నిద్రకు/నా కృతజ్ఞతలు /అంటూ గోపి గయు 'నిద్ర ' కవిత మనల్ని కూడా (కవులైన వారిని) నిద్రకు కృతజ్ఞతలు చెప్పేలా చేస్తుంది.మరో మంచి  కవిత 'పిడికిలి '__ /ఇప్పుడిది /శరీరానికి మొలిచిన/జెండాలా ఉంది /పిడికిలి ఇవాల్టి రెప రేపల అలజడి / అంటూ విప్లవాల చుట్టూ తిరిగే వారినే కాదు. సామాన్య మానవుణ్ణి కూడా ఆలోచించేలా చేసే కవిత ./ అందరికోసం స్వప్నించే పిడికిలి లేదంటే అది నిరర్ధకమైన ఎముకల అలికిడి / అంటూ పిడికిలి ఉద్దేశ్యాలు గుర్తు చేస్తారు. 

ప్రతి కవికి జ్ఞాపకాలు ఒంటిని అంటుకుని ఉండే పైవస్త్రం లాంటివి. " స్కూలు గంట " గురించి ఆయన రాసిన కవిత మళ్ళీ మనల్ని బడి మెట్లు ఎక్కేలా చేస్తుంది. గొడుగు, టెలిఫోను , మురళి అమ్ముకునే వాడిపై రాసిన "అమ్మకం", నీడ , స్నేహం . పెన్ను గురించి రాసిన కవిత 'ప్రక్రియ '. రోజులు మారిపోతున్నాయి అంటూ రాసిఇన కవిత "అవునా ".._____

ఇలా రాతి కెరటాలలోని ప్రతి కవిత కోట్ చేయగలిందే. ఒక్కో కవిత ఒక్కో అనుభూతిని మిగిలిస్తూ మన జీవితంలోని అనుభవాలకి దగ్గరగా జరిగి మనతో స్నేహం చేసేలా ఉన్నాయి. అందుకే ఇ/ప్పుడు ఈ కవిత్వ పుస్తకం నాకు దొరికిని కొత్త కవిత్వ నేస్తం. కొత్తగా కవిత్వం రాస్తున్న వారు చదవాల్సిన పుస్తకం
 ----------- (5/8/2013) ----------------------------------

Friday, October 18, 2013

"దేవరశిల"_మాట్లాడుతుంది

18 October 2013 at 19:06
తెల్లటి ఆకాశం మీద 
నల్లటి మోడాలు కమ్ముకుంటా వుండాయి 
నల్లమబ్బులు ఆకాశాన్ని ఈదుకుంటా 
ఎర్రకొంగల గు౦పొకటి
బయలు దేరింది ఈ దారిలోనే ________ ఈ మాటలు Vempalli Gangadhar   గారు రాసిన  "దేవరశిల" కథాసంపుటి లోవి.  

అప్పటి వరకు ఆదివారం మ్యాగజైన్లలో లేదా మాసపత్రికల్లో కథలు చదవడం వరకు తెలుసు. ఎందుకో మ్యాగజైన్ ల్లో అన్నీ చదివాక ఆ తరువాత తీరికగా  కవిత , కవిత తరువాత కథ చదివేదాన్ని. కాని ఈ కథా సంపుటి చదివాక నిజంగా కథల మీద అత్యంత ఇష్టం పుట్టుకొచ్చింది. వేంపల్లి గంగాధర్ గారు రాసిన రెండు కథల పుస్తకాలున్నాయి నా దగ్గర.  ఆయనకీ సాహిత్య యువపురస్కారం తెచ్చిపెట్టిన కథా సంపుటి "మొలకపున్నమి " అలాంటిదే "దేవరశిల "కూడా.. కాలేజ్ లో నా డెస్క్ లో ఈ రెండు పుస్తకాలు వీటితో పాటు చలం, శివారెడ్డి , తిలక్ కవితా సంపుటాలు౦డేవి. 


ఓ రకంగా కవిత్వాన్ని ఎక్కువ ఇష్టపడే నేను కథ మొదటి రెండు పేరాలు చదివి నచ్చక పోతే లేదా predict చేసేట్టు ఉంటే  అక్కడికి వదిలేయడం చేసేదాన్ని. కాని ఈ రెండు కథా పుస్తకాలు మనల్ని ఎంత సేపు వీలయితే అంత సేపు మాట్లాడకుండా పాత్రలద్వారా మనల్ని ఆలోచనలోపడేసి ఇక బయటికి రాకుండా ఉంచుతాయి. 


రామతీర్ధ  గారు  " దేవరశిల " పుస్తకానికి ముందు మాట రాస్తూ ___"బెన్ ఒక్రి" మాటలను కోట్ చేసారు. ఏంటంటే _" మన మూలాల్లో ప్రతిధ్వనించేవి , మన ముగింపులో మార్మికమై, అంతుపట్టని మన ఆరంభాల్లో, దైవీయమైన మన విధి బలీయతల పట్ల లోలోపలే గ్రహింపు కలిగిఉండి, ఈ రెండిటిని ఒకటిగానే ఏకం చేయగలిగేవే గొప్పకథలు " అని. ఈ కథాసంపుటి చదివాక ఎవరికైనా  అలాగే  అనిపించక మానదు. 


ఇప్పటికి సంవత్సరంన్నర.   ఈ పుస్తక౦  నా దగ్గరకొచ్చి.  ఇప్పటికి ఎప్పుడు గుర్తొస్తే అప్పుడు తీసిచదువుతూనే ఉంటాను. ఉన్నట్టుండి గాలి కథలవైపు మళ్ళిందేటాని సందేహం రావచ్చు. ఉదయం టీవిలో ఉత్తర్ ప్రదేశ్ లోని ఓ శివాలయం కింద వెయ్యిటన్నుల బంగారం ఉంది అనే వార్తా .  ఓ 30 నిమిషాల డాక్యుమెంటరీ వేసారు టీవీ లో . ఓ సాదువుకి కలలో ఆ ప్రాంతాన్ని పాలించిన రాజోచ్చి అక్కడ బంగారు నిధిని దాచిపెట్టాడని  దాన్ని కాపాడుతూ ఆయన ఆత్మలాగే అక్కడే తిరుగుతున్నాడని  అది త్రవ్వించి తనకి విడుదల కలిగించమని.   సాదువుకి  మనవి చేస్తే ఆయన ప్రభుత్వానికి, పురావస్తు శాఖ వారికి లేఖ రాసాడట .  ఆ బంగార౦ కోసం త్రవ్వకాలు చేసే పని మొదలు పెట్టేట్టు చేసారు  బాబా గారు అని వార్తలు. మొత్తానికి మరో పద్మనాభస్వామి  ఆలయంలా అక్కడ కూడా బంగారం దొరక్కపోదాని ప్రభుత్వ ప్రజల ఆశ. ఆ సాధువు బాబా ఏది చెపితే అది జరుగుతుందని ,అది రుజువైందని అక్కడి వారి నమ్మకం. పై సంఘటన చూస్తూ ఉన్నప్పుడు నాకు "దేవరశిల " కథా సంపుటిలోని కథ "అంజన సిద్ధుడు " గుర్తొచ్చాడు.  


రాయలకాలంనాటి కావలిసత్రంలో అంజనం వేసేవాల్లందరూ ఉండేవాళ్ళట. హిరణరాజ్యంలో ఎక్కడ ఏ౦  జరిగినా జనమంతా అక్కడికెళ్ళి తమకు కావలసిన సమాచారాన్ని తెలుసుకుంటూ ఉండేవారు. అందుకే ఆ ప్రాంతాన్ని అంజన పల్లె అనే వాళ్ళు. అయితే చివరిగా పక్కీరయ్య అనే ఓ పెద్దాయన మాత్రం మిగిలిపోయి ఎప్పుడు కళ్ళు మూసుకుని ధ్యానంలో ఉండేవాడు . తన  మనోనేత్రంతో జరిగేదంతా చూస్తూ వచ్చిన వారి బాధల్ని కష్టాల్ని, విని సరి అయిన ఉపాయం సమాచారం చెప్పేవాడు . అంతే  కాకుండా పట్టిన దయ్యాలను కూడా వదిలించే వాడు. ఆయన ముసలితనానికి దగ్గరగా రావడంతో ఇద్దరు శిష్యులను తయారు చేసుకుని వారికి విద్యలు నేర్పుతాడు.ఒకడు అంజన సిద్దులయ్య ఇంకొకడు తిరుమలయ్య . పకీరు తరువాత పెద్ద దిక్కుగా ఇప్పుడు  ఆ ఊరికి మిగిలింది అంజన సిద్దులయే . ఓ రోజు కొండారెడ్డి వాళ్ళ దగ్గరకోస్తాడు .పూర్వం ఓ సారి ఆయన ఆవుల మంద తప్పి పొతే అంజనం వేసి చూసి అవి ఎక్కడ దొరుకుతాయో చెప్పింధీ అంజన సిద్దులయ్యే . ఈ సారి వచ్చినప్పుడు కొండా రెడ్డి ఓ విచిత్రమిన విలువైన విషయం తీసుకుని అంజన పల్లె వెళ్తాడు.  తన భార్య మందను కాస్తున్నప్పుడు ఆమెకి ఓ బంగారు ముక్కు పుడక (ముక్కుకమ్మి ,ముక్కు నత్తు ) అక్క దేవతల కొండ మీద దొరికిందని , వాళ్ళు వీళ్ళు అనుకుంటున్నా సమాచారం ప్రకారం అక్కడ ధన నిధి ఉండే అవకాశం ఉందని అంజనం వేసి తెలుసుకోమంటాడు . అంజన సిద్దయ్య ససేమీర కుదరదు అంటాడు . చివరికి   కరువు పేరుతో   కొండా రెడ్డి అలా ఇలా మొత్తానికి ఎలాగోలా బలవంత పెడతాడు. అంజన సిద్దయ్య ఒప్పుకోవడం వల్ల  ఏం జరిగి౦ది అనేదే కథ. ఈ కథ చదివాక ఏడవటం  ఖాయం .. 


ఈ కథ ఒక్కటే  కాదు ఈ పుస్తకంలో ఉన్న ప్రతి కథ  హృదయానికి హత్తుకుంటు౦ది .  ఎవరు ఆలోచించలేని కథా వస్తువులు వేంపల్లి గంగాధర్ గారు ఎంచుకోవడం ఆయన ప్రజ్ఞ్యకి నిదర్శనం. వేంపల్లి గంగాధర్ గారు  తెలుగులో మొట్ట మొదటిగా " సాహిత్య అకాడమీ అవార్డ్  యువపురస్కారం "అందుకోవడం నిజంగానే అభినందించాల్సిన విషయం. 


ఈ కథా పుస్తకంలో అన్నీ కథలు చెప్పుకోదగ్గవే -> తూరుపు కొమ్మలు , నెల దిగిన ఊడ, నెత్తుటి మాన్యం , వాన రాయుడి పాట, కొయ్య బొమ్మలు , అంజన సిద్ధుడు , ముడుపు కొయ్య, కొలిమ్మాను , వెనుకటి కాలం కాదు , నీడలు , ఊరిని మర్సిపోబాకురా అబ్బీ , పొద్దు పుట్టింది ... ఈ కథలే కాక ఆయన సాహిత్యం కథలు వ్యాసాలూ రచనలన్నీ ఉచితంగా డౌన్ లోడ్ చేసుకొని చదవచ్చు www.vempalligangadhar.in


కడప, రాయలసీమ మాండలికాల్లో రాసిన ఈ కథలు అంతే స్వచ్చంగా చదివిన ప్రతొక్కరిని హత్తుకుంటాయి. ఆ పాత్రలు సజీవంగా మనతో నడిచి వస్తాయి.. అలాంటి సందర్భాలు కనిపించినపుడు వెంటనే "దేవరశిల "గుర్తొస్తుంది .. ఇలాంటి అధ్బుతమైన కథల సంపుటిని తెచ్చిన రచయిత డా || వేంపల్లి గంగాధర్ గారికి అభినందనలు . 

చివరిగా k. వెంకటేశ్వర రాజు "దేవరశిల" పుస్తకం కోసం రాసిన మాటలు ______
ఎండపెడ్తా౦ది. వాన కురుస్తుంది,ఎండావాన.
మిట్టమధ్యాహ్నమప్పుడు ఈ సిత్రమేంది ?
గరుడ స్థంభం పక్కలో పెట్టుకొని గుడిమెట్ల మీద కూర్చున్నవాడు పాడే
పాటవినిపిస్తాందా ?
ఇప్పపూలు శబ్దం లేకుండా చెట్టునుంచి
రాలిపడ్త వుండాయా ?
పడమటి కొండ దిక్కు మోడాలు కమ్ముకొని చినుకులు కురుస్తాంటే
మట్టి వాసన వస్తాందా ?
రావిచెట్టు కొమ్మలు ఊగుతా ఊగుతా అప్పుడప్పుడు నేలపైకి వాలి
భూమి తల్లిని ప్రేమగా ముద్దాడతా వుండాయా ?
ఒక కంట్లో సూర్య భాగావానుడ్ని మరో చంద్రబింబాన్ని చెక్కిన
యుద్ధ వీరుడి వీరగల్లు నెత్తుటి మాన్యానికి కాపలా కాస్తా వుండాదా ?
ఓరి దేవుడా ?